MİSAFİR – Oya Uysal

OYA UYSAL MİSAFİR

Perdeler çekilir, koyulaşır gölgeler, yanında yer açardı yalnızlığa
hüznüm. Başı beklenen ağır hastaydı düşler,
baharını gördüğüm bahçelerde kar.

Elini öpüp, alnıma koyduğum hayat
derdime dert ekleyen halinle sevdim seni.
Sabahım mahmur yüzünden kanatlanan kuşlarda
uykunun tutmadığı kederli gecelerde sevdim seni
ayın ışığında.

Kimi sevsem kusurlarıyla sevdim, hatalarıyla. Sen
rüyalarımda gerçek, hayatımda hayal olan sevgili
serili yatağını erkenden toplayan ben,
istenmeyen sığıntı
yolu kalbine düşen
çağrılmamış misafir…

Ölüm atını sürdüğünde üstüme
geride kalsa da gönül gözüm,
ruhum yazacaktır şiirleri bulutlara
yağmur bir insin de çayırlara, okusun diye
börtü böcek.

Ve siz, bu tekrarı olmayan âlemde
—Elâlem ne der diye,
aşka uzak duran kadınlar,
ruhuma iyi gelen günahlarım girsin rüyalarınıza gece,
dağınık yataklar…

Perdeler çekilir, koyulaşır gölgeler, yanında yer açardı yalnızlığa
hüznüm. Başı beklenen ağır hastaydı düşler,
baharını gördüğüm bahçelerde kar.

Oya Uysal
-yürüdüm yanında yağmurun –

ALIŞKANLIK – Oya Uysal

OYA UYSAL ALIŞKANLIK

Kazanan ve kaybedenin olmadığı oyunda zamandı
yorgun düşen
aramızda doldurulmaz bir eksiklik, alışkanlık de istersen.

Üstüme biçilen elbise uymazken bedenime, bir de
sözün sustuğu yerde uzayan sessizlikler
aralanmış kapıdan süzülen bir gölge gibi
daralan odalardan dışarı atma isteği kendimi.

Ruhumdaki yaprak dökümü seni bana çeken
gözlerimin buğusunda uzaklara açılan gemiler
ve elbette içinde sahiplenme duygusu,
orda tedirgin bir şeylerin boşluğu.

Dün kaldığı yerden devam ediyor her şey işte, yoktun ve gece
gelmedi eve yalnızlığım
birbirinin benzeri olsa da günler,
sadece bana ait olan düşler.

Kazanan ve kaybedenin olmadığı oyunda zamandı
yorgun düşen
aramızda doldurulmaz bir eksiklik, alışkanlık de istersen.

Oya Uysal
-yürüdüm yanında yağmurun-

ÜNLEM – Oya Uysal

OYA UYSAL ÜNLEM
 
Yakası kaldırılmış mantomun ceplerinde ellerim,
bulvarlar boyu yürüdüm.
Yürüdüm, taşımaktan yorulup geceye açtığım sırlar üşüdü.
 
Başı yastığa değmemiş bir keder gibi duran
sokağın hal hatır bilir ahşap yaşlı evleri
daha bir sokulur birbirine şimdi
karlı damlara konup karkar sabaha güvercinler.
 
Ah! Kısacık bir ünlem bir uzun ömrün özeti oluyor ya bazen,
uzanıp yatınca sonsuz uykuya hatırlamak için,
aklın kıvrımlarına nakışlamalıyım bu ışıklar içindeki şehri
bu akıp giden sularında gözyaşlarım olan nehri
ve sen sevgili elbet,
acısı soğumuş kalbimdeki suretini.
 
Yakası kaldırılmış mantomun ceplerinde ellerim,
bulvarlar boyu yürüdüm.
Yürüdüm, taşımaktan yorulup geceye açtığım sırlar üşüdü.
 
Oya Uysal
-yürüdüm yanında yağmurun-
 
 
 
 

YAĞMUR – Oya Uysal

45122140_2134200303256753_1714195815192330240_o

2.
Bir tülün ardında belli belirsiz görünen ağaran günün yüzü
suya düşen bir hayal kadar muhteşem
o karanlık ile ışık arasındaki incecik çizgi.

Kâinatın bir parçası olan parçalanmış hayatıma
acıyıp durmaktan vazgeçsem
susup dinleyecek ruhum
içimin sesini örtüp ansızın inen sesini yağmurun.

Yağmur ki gözyaşları gökyüzünün, şimdi
hain bir hançer gibi saplanan ilk aşkının sancısını,
anlatıp yine
büyükannem,
ağlamıştır yukarda melekleri.

Hayallerin bile kalmadığı, kurulup tüketildiği zamanda,
oturup olmadık şeyler düşünmek
kaçıp sığındığım rüzgârlara kapalı odalarda
iç konuşmaları
birkaç eski eşya,
sessiz kedisi evin.

sokulur uyur birazdan
birbirine karışır düşlerimiz.

Oya Uysal
-yürüdüm yanında yağmurun-

BAZEN – Oya Uysal

OYA UYSAL BAZEN
 
Gitmekle kalmak arasında kararsız kaldığım yerdeyim,
susup kendime sakladıklarımla bir satır daha eklerken hikayeme.
 
Bir çocuğun el değmemiş ruhuyla sevsem de,
eşiğinden döndüm açılmayan kapıların
hakikati ararken kırılan hayallerden. Anladım
görülen değil düşlenen güzeldi. Aşk değil, aşktaki acı.
 
Aşk gölgeleri severdi, hüznü, akşamüstlerini,
yağmurun ıslak gözlerinde kendini seyretmeyi. Ardından
kırılıp dökülenler,
havada uçuşan toz zerrecikleri
ve bir sırra ihanet etmekti iç dökmek bir başkasına
yıllar sonra okunmak içindi kalbe yazılanlar.
 
Bazen, beni saran sessizliği dinliyor ay ışığı balkonda
ben, geceye ait sesleri.
 
Gitmekle kalmak arasında kararsız kaldığım yerdeyim,
susup kendime sakladıklarımla bir satır daha eklerken hikayeme.
 
Oya Uysal
-yürüdüm yanında yağmurun-
 
 

YAĞMUR – Oya Uysal

OYA UYSAL YAĞMUR 1

1.

İçime korku veren şehrin karanlık dar sokaklarında, soğuk,
yürüdüm yanında elimden tutan yağmurun.

Bir derin soluk alıp, özeti ölüm olan hayatın yollarında
bir sacak altı aradım, bir sıcak yer başımı yaslayacak,
teselli verecek, kimim kimsem yoktu
ve cezasız kalmıştı suçlu.

Hep orda, öyle derinde, artık kanamayan,
ama kendini hatırlatan
kabuk bağlamamış bir yara

ve yaramı gizlediğim el işlemesi örtü
kalbimin sessiz harfleri kalemin kâğıda döktüğü.

Ah beni ruhundaki uçuruma yaklaştırmayan sevgili! Bak,
henüz kurumamış suluboya bir resim kaderin çizdiği
göğsümde bir fırça darbesiyle açılan boşluk.

İçime korku veren şehrin karanlık dar sokaklarında, soğuk,
yürüdüm yanında elimden tutan yağmurun.

Oya Uysal
-yürüdüm yanında yağmurun-

HAYAL – Oya Uysal

OYA UYSAL HAYAL

Akşamın iç çeken solgun rengi hüzne boyadı giderken odayı
oda ki yoksul, sessiz birkaç eşya, eski.

Okunur ya dalıp giden gözlerde hazin biten bir hikâye,
kutsanmış bir mabet olan kalpte, sakınıp saklanan o son acıtan satır.

Yüzünden süzülen bir damla yaş özeti bütün bir ömrün
eğilip omzumun üstünden yazdıklarımı okuyan yalnızlığımın.

Bu gölgeler âleminde,
sözlere mana yükleyen ruhum adına konuşan kalem
susma konuş,,
susma ki, kıyılan ağaçtan kanatlanan kuşlar kâğıda konsun.
Hataların tekrarından ibaret hakikatin aynasındaki yalan,
sonrası yok, varsa da sadece hayal…

Akşamın iç çeken solgun rengi hüzne boyadı giderken odayı
oda ki yoksul, sessiz birkaç eşya, eski.

Oya Uysal
-yürüdüm yanında yağmurun-