“Unutmayacaksın” ya da Aşka Övgü – Yelda Karataş

Unutmayacaksın

—sen bir deniz çocuğusun
güzel öykülere gizlenmiş, hüznün hep hatırlanır—

ama hiç bir durakta gözlerini bulamadın gerçeğin
bir entari boyu çizilmiş bahçen
o çocuk, o baba. ölümüne koştuğumuz aşk.
—tanımıyor yüzümü eski resimler
çocukluğum ben değil artık—

nasıl unutulur geçmişi o başı dik sokaklar
inadına fısıldayan kaçak baharlar
—trenler yüzme bilmez bilirsin—
ama illâ yüzecek çocuk ruhumuz. her vagonda
gizli sözlerin
ve hasretin karşılığını ararken. hergün
hatırlamaktan yorulduğunu söyleme sakın

insan
aşkı içinde taşımalı yaşamak için.

Yelda Karataş
-hüzün suretleri-

Zamanın Saçları – Yelda Karataş

YELDA KARATAŞ ZAMANIN SAÇLARI

zamanın icadıydı ateş
bu tanrısal eylem. nefsinin ve neslinin bedelini ödedi
çünkü karanlığın aydınlıkla alıp veremediği vardı
çünkü bilincin zamanı açıktı. zamanın bilinci kör.
bir mekan aradı. insan. bir evren
başparmağıyla imledi ilk çizgiyi
bildi ki dünyayı bilebilirdi. haklıyı gördükçe.
bildi ki zamanın saçlarına dokunabilirdi. aydınlığı öptükçe
artık. su akar

insan aydınlığı hep yakar!

Yelda Karataş
-Ten Divane-

Bağışla Beni – Yelda Karataş

YELDA KARATAŞ BAĞIŞLA BENİ. by Leonid Dyachenko

Ruhum özgür barınağım benim
Eylül gökleri gibi kararsız
fısıltısı tenimin
Bir gün unutacaksın
Sevincin bal dolu gözlerini
Ve zamanın usta belleğinde
hırpalamayı sevgini
Anısı geçmiş dolu sandıklar
o derin barınaklar deniz kokacak
Herkes kendi tenini aramaktan
yorgun ve sessiz
Ruhum benim özgür barınağım
Bağışla beni.

Yelda Karataş
-Ürperme-

(c) Leonid Dyachenko