YALNIZ DEĞİLDİR İNSAN – Ayten Mutlu

AYTEN MUTLU YALNIZ DEĞİLDİR İNSAN.jpg

gece
ipince bir yağmur gibi indi,
sustu sular 
yıldızlar savurarak gümüşten saçlarını
toprakla öpüştüler

ufkun ulaşılmaz çizgisinde yer
yasladı yorgun başını göğün geniş göğsüne
bin yılların sevdalısı dalgalar
çakıltaşlarında harelendiler

titriyordu kirpikleri
uykusunda gülümseyen çocuğun
usul usul fısıldarken
sonsuzluğun o gizemli ezgisini rüzgârlar
samanyolu’nda bir yerde
yalnız değildi insan
yalnız değildir insan

Ayten Mutlu
-vaktolur-

 

©Daniel Korjonov.

NEYDİ? – Ayten Mutlu

AYTEN MUTLU NEYDİ

neydi gözlerimizde başlayan
senden bana, benden sana
kendini doruklardan uçurumlara atan
vahşi bir nehir gibi
çılgın ve sakin akan

ne hüzün ne endişe
ne mutsuzluk ne yarın kuruntusu
yaşanan tanımsız bir sevinç
ve mutluluk duygusu

neydi
değdiğinde gözlerimiz birbirine
şimşek hızıyla parçalanıp dağılan
o yalnızlık korkusu

çiğ tanesinden çocuk kahkahasına
ayrılıktan ölüme dek uzanan
kaybolmuşluğumuzdan
bizi çekip çıkaran
o an

ve kutsal macerasında varoluşun
insanı
insanla buluşturan
o kısacık an
neydi?

Ayten Mutlu
1986
-vaktolur-

Görsel: Jeff Rowland