Ahmet Uysal, (1938 – 3 KASIM 2011) Anısına saygı ve özlemle…

KIRGIN ŞİİRİN NOTLARI 3 KASIM 2018
KIRGIN ŞİİR NOTLARI

Biz gidiyoruz onlar
kalıyor bedenimizde
Adını unuttuğumuz
kuşların çığlığı
Buğulu sabahları
eylül sonlarının
Yıkık evlerimizin
tutuşunu sokağına
Isırılan bir elmada
kalan sıcaklığımız
Sevilen kadınlarımızın
solgun kokusu
Biz gidiyoruz susuyor
suları şiirimizin

Ürkek mimozalar boy
sürüyor güneşe
Kırgın bir sokak
yolunu yitiriyor
Bir şairin mahzun eli
tutuyor elimizi
Şiirin yıpranan gömleği
gömleğimiz oluyor
Kırık aynalara düşüyor
sureti ömrümüzün

Ahmet Uysal
-Uzak Yazlarda-

ADI AŞK OLUR – Ahmet Uysal

ORHAN VELİ HABER SÜREYYA BERFE GÖKLER

Nisan gelir gene sürer
Yarım şiirlerin sesi
Sürgün bir yaşamdan
Ne kalmışsa geriye
Adı aşk olur, tutunursun

Bir dere yatağı ıssız
Yıldız toplar çakıl taşları
Tutuşur kanında böcek
Dolanır diline o dağ yeli
Adı aşk olur, tutunursun

Kuşlar ki doğuya uçar
Halkların kan gölüne
Kuruyan tuzu silmeye
Güller sunmaya sulara
Adı aşk olur, tutunursun

Nisanlar gelir gene
Bir ot kokusu kalır
Koluna değen yazlardan
Genişler buğulu toprak
Adı aşk olur, tutunursun

Ahmet Uysal
-Uzak Yazlarda-

UZANTILAR – Ahmet Uysal

AHMET UYSAL UZANTILAR
Bu temmuz acısı çok eski
yazlardan kaldı bana
Serin ıslak ürpertisi
toprak damlı evlerin
Sonra yağmurun sonra
kuruyan otların sesi

Batık bir şehrin adını
taşıması gibi yorgun
Hep aynı yangınla taşıdım
o yıldızlı geceyi

Bu kırgın güz imgesi
senden kaldı bana
Yıkık evlerden avlulara
süzülen ay ışığı
Senden kaldı ıslak çakıllara
yansıyan çocuk yüzleri

Ahmet Uysal
-Uzak Yazlarda-

GÜZEL KADINLAR MEVSİMİ – Ahmet Uysal

AHMET UYSAL GÜZEL KADINLAR MEVSİMİ

Güzel kadınlar mevsimidir güz:
Rüzgârın önünde savrulur giderler
Yağmurlar ıslatır göğüslerini
Yüzlerine ay ışığı sürerler

Issız bir kumsala çağırırlar
Yıldızları parıldayan geceyi
Dudakları nemlidir iz bırakır
İnce bulutlara benzer gözleri

Göç öncesi kuşların toplandığı
Kırların ot kokusunu taşırlar
Okşansalar: bir tarla yangını
Öpülseler: deniz köpüğü olurlar

Güz mevsiminde güzel kadınlar
Şiir örtünürler, imge bürünürler

Ahmet Uysal
-Uzak Yazlarda-

GÜZ SONU ŞİİRLERİ – Ahmet Uysal

ahmet-uysal-guz-sonu-siirleri

Her şey hazır belki
yarın giderim
Yağmurun sesini de
alırım yanıma
Gömleğimin cebindedir
kuruyan otlar
Eski yerinde kalır gene
bozkır kokusu

Herşey hazır kesin
yarın giderim
Kırgın güz sokağı
uğurlar beni
Benim için rüzgâra
bürünür evler
Kapısını açık bırakırım
ıssız avlumun

Her şey hazır olamaz
hayal bunlar
Şehrini bulamaz bulanık
akan nehir
Savrulur derin vadilerden
düşer köpüğü
Kırık bir dal ucuna döner
kırgın şiirler

Ahmet Uysal
-Uzak Yazlarda-

YAZ SAVRULMASI – Ahmet Uysal

AHMET UYSAL YAZ SAVRULMASI

Git ama kolunun
Kumtaşı kokusunu bırak bana
Tuzunu denize değen dudağının
Petunları okşayan
Elinin çamurlu imgesini
İsketelerin ötme saatini
Sabahları Delimemet adında
Patlayan fırtınasını Ören’in

Topuğunun sızısı kalsın
İnce uzun ayağından geceme
Dokunduğum güle kan
Sızan parmağındaki acı
Ağlayışın yenilgimize
Sorgularda korkulu
Yüzümün kayan çığına
Karışan çığlığın

Morumsu karanfilin
Beklenmeyen kuruması
Dalı kırılan kayısı
Kayıp giden yıldız
Kaynayan suyun buğusu
Denizkızı boynuna
Dizaltına dokunuşum uykuda

Git ama kolunun
Kumtaşı kokusunu bırak bana

Ahmet Uysal
-Uzak Yazlarda-

Güz Gömleği – Ahmet Uysal

AHMET UYSAL GÜZ GÖMLEĞİ

Güz gömleği giydi şiir
Hüzün sanıyor görenler
Açık kalmış bir düğmesi
Ki rüzgâr girsin diyedir

Cebinde yağmur kokusu
Bir tutam kurutulmuş ot
Yeni bir imge arıyor
Onunla, ince akan su

Bir kadın eli değmiştir
Belki de yıllar öncesi
Saklar durur unutamaz
O gömleği giydi şiir

Ahmet Uysal
-Uzak Yazlarda-