YÜZYILIN SONU – Turgay Fişekçi

TURGAY FİŞEKÇİ YÜZYILIN SONU

Bu bürümcük elbise
onu dokuyanın güzelliğini kattı
asma bir gül gibi
balkon demirine yaslanan bedenine.

Sana uzanınca
çatıdan düşen mor bir çavlana bulandım
begonvil yumağında uyuyup kaldım.

Sayılar geçti sıra sıra
Ülkeler yarıştılar kömürde, çelikte
—Herkesin ne çok silahı!
Hiç kimse yarışmadı
Kimin daha çok gülü diye.
Kim daha çok sever akasyaları
Kim bekler portakalların çiçeklenmesini
Yalnızca altında bir soluk için.

Elim seni içeri çekmeye çalışıyordu
—Tekstilde Avrupa’yı giydiriyoruz
Onlarca elbise dikerim her gün
Ne bir elbisem var, bir erkeği çekecek
Ne asma güllü bir balkonum.

Kameralar hızla dolaştı kentlerin sokaklarında
Yapılardan başka bir şey göremedi
Her şey alınıp satılıyordu
Gül bahçeleri bulunamadı.
Döneklikten döndü Kautsky
“Demokrasiden neden korkalım” dedik
Yüzyılın sonunda, yine başa döndük
Yıllar sonra ilk sevgiliye döner gibi

Duygularımız pek değişmedi ama
Sevgilimiz Dünya, çok hırpalandı bu arada.

Gözlerimi açtım
Salonun ortasında koca bir çınardın
Hayatım dallarının altında gölgeleniyordu
Bir kedi yavrusunu sevmek için
eğildin.

Turgay Fişekçi
-Dip Sevgi-

KUŞSUZLUK – Turgay Fişekçi

TURGAY FİŞEKÇİ KUŞSUZLUK
—Sait Faik’in anısına

Kuşlara da yer kalmadı artık
Geçen yaz bıraktığı köyü bulamıyor leylekler
Asit yağmurları örttü üzerlerini
Kırlangıçlara ne çatı altları kaldı yuva yapacak
Ne ıslatıp biçimlendirecekleri toprak
Şıra içemezler artık
Asma kütükleri kahverengi birer haç
Petrol denizlerinde renkleri değişti martıların
Yalıçapkınları bilirler mi
Avları metal ölüsü bir balık.

Kuşlar için evler yapardık oysa
Penceremizde, saçağımızda, bahçemizde
Sesleri alıştığımız bir şeydi
Ne oldu da uzaklaştık kuşlardan
Kuşsuz dünya, biraz da insansızlık değil mi?

Turgay Fişekçi
-Dip Sevgi-

KUCAK – Turgay Fişekçi

0001720201001-1

Tat almayı bilirim ama kokuları pek değil, dedi
Olsun dedim, renk körü olma da…

Kitap kapaklarından bir ev yaptık kendimize
Yağmurlu günlerde biraz aktı çatısı
Ama renkten yana cümbüş eksik değildi.
Sessizlikten anlam kuleleri sonra
İçinde hayat sesleri dinlediğimiz
Sokaktan topladığımız renkli camlar
Boğaz olup aktı önümüzden
Bir çan vardı Bach’a benzeyen
Durmadan yemeğe çağırırdı

Biz kucak kucağa günler geçer sanırdık
Meğer yıllarmış geçen
Olsun,
Geçmiş bir güzellikse
Daha da büyür gelecek

Turgay Fişekçi
-Nerdesin?-–

KIZ KULESİ – Turgay Fişekçi

TURGAY FİŞEKÇİ KIZ KULESİ

Sarışın bakışlı bir evdir.
Günbatımı hüzünlü ışıklarla yansır duvarlarına
Minyondur, açık denizde bir yelkenli kadar
Geçenlere tatlı bir çağrıyla bakar

Bir ceviz kabuğudur sularda salınan
Keşke dedirten
Keşke ben de böyle küçük
böyle dingin
böyle istek dolu herkese
böyle mutlu bir amazon olabilsem
Yayacak bir ışığım olsa
Yumuşak dokunuşlar anımsatan

Bir annedir Kız Kulesi
Elinde fırından yeni çıkmış
Yanmış şeker ve un kokan
Bir kekle yanımıza gelir akşamüstleri
İçine şiirinizi koyun
müziğinizi
gizli sözlerinizi
özgürlüğünüzü
demokrasinin sıcaklığını
barışın neşesini
Kucağında hepsine yer var
Gökkentlerde olmayan kadar

Turgay Fişekçi
-dip ses-

YANIT – Turgay Fişekçi

turgay-fisekci-yanit

Sorularla dolu bir mektup yazdım
uzaktaki yakınıma
Evi, işi, dili, tanışları, geçimi… diye uzayıp giden…
Çok sevilen biri üstüne bilinmek istenen her şeyi.
Yürüdüğü yolları
ayağındaki ayakkabıyı
sırtındaki gömleği.

Bir kartpostalın ardına
birkaç renkli kalemle çiziktirilmiş
bir çiçek resmi geldi yanıt olarak

Evini,
işini,
dilini
tanışlarını,
gömleğini,
ayakkabısını,
yürüdüğü yolları anlatan.

Turgay Fişekçi
-Dip Sevgi-

UZAKLIK – Turgay Fişekçi

TURGAY FİŞEKÇİ UZAKLIK KOS ADASI

Kos uzakta artık
Hint pamuğundan incecik bir tülbent gibi çöktü sis
Bir kuşun ardındaki belli belirsiz bir çizgidir dağlar

Çok değil, elli yıl önce
Ne zaman müzik sesi duysak düğüne giderdik
Burda cami yoktu
Karşıya namaza, alışverişe.
Pencereleri aynı sokağa bakan evler gibidir kıyılarımız
Gelinler el sallar karşıdaki anasına
Herkes birbirini bilir
Karşıdaki ışıklar yalnızca
Yalnız olmadığımızı anlatır

***
İstanköy dediğin nedir aslında?
Bir avuç kum
birkaç kaya parçası.
Portakal burada da portakal orada da
İnsana özgü bir esintidir yalnızca
gidip gelir burayla ora arasında
Yürek yumuşatan
ten kokan
göz dolduran bir esinti.

***
Ağızlarda ne denli yıpransa da
En canlı sözcük yine de yürek.
Yaban bir portakalın dalında salınan
aykırı bir meyva
Bir insandan geriye kalan tek şey.

Gözüm doluyor gönlümün boşluğundan
Bir portakal çiçeği bakıyor bana karşıdan
Dolunay var Anadolu ile İstanköy arasında
Bir damla yaldızı boyuyor bütün karaları ışığa.

Senin için bir dileğim var Kos
İsterim o görkemli ışığın
Yol göstersin bir gün
Tükenmekte olan insanlığa.

Turgay Tüfekçi
-Dip Sevgi-

BEN DE SENİ ÖPTÜM – Turgay Fişekçi

TURGAY FİŞEKÇİ BEN DE SENİ ÖPTÜM GUSTAV KLİMT
 
Sen beni öptün,
Ben de seni öptüm.
 
İşte bu hayattaki yalın gerçek.
 
Gerisi hesap kitap,
Varlık yokluk, titizlik rahatlık.
 
Elbet hesapla kurulur
Büyük yapılar, görkemli tapınaklar
İçinde firavunlar yatar, krallar
Papaların ses vermez ruhları
Servet ve gücün rahat bırakmadığı.
 
Ama öpüşmek kendiliğinden olur
Gözlerin bana baktığında yer değiştirir evrendeki gezegenler
Kimi çarpışır, kimi sarılır.
Hayat, hesaba gelmeyen pek cilveli bir oyuncaktır
Bir bebeğin altını ıslatırkenki rahatlığıyla
Bakar insana.
 
Sen beni öptün,
Ben de seni öptüm.
Kozasından yeni çıkmış bir ipekböceğinin
saldığı ışıklı bir iplik
Bir hayattan bir hayata örerken ağlarını.
 
Turgay Fişekçi
-Sözcükler D.
Kasım-Aralık 2008-