SULARDA – Gonca Özmen

GONCA ÖZMEN SULARDA

‘Renkler birbirine karışıyor ‘ dedi.

Işık dondu. Taşa gizlendi ses.
Soluğunu tuttu rüzgâr. İki çakıl
taşı, eskimiş bir neşeyi konuştu.
Rüzgârını yitirmiş fırtınada, göl
denize öykündü belli belirsiz.
Taşın yüzünü sildi zaman.
Şeklini ve yerini arayan bulut
ortada kaldı. Yaşlı bir
volkanın sessizliğinde, ‘güneş
yok aslında’ diye sayıkladı kadın.
Çöl kuma saklandı. Beynimde
bir çekiç vurdu, vurdu. Her yerde
örümcekler… her yerde ağları…

Yine de ellerin nerde kaldı?

Gonca Özmen
-kuytumda-