NAFİLE TUTKU – Rabindranath Tagore

RABİNDRANATH TAGORE NAFİLE TUTKU

Nafile bu gözyaşları.
Bu asi, bu ateşli tutku nafile.
…..
Böylesine yoksulken ben,
ne verebilirim ona karşılığında?
Sonsuz aşk var mı ki içimde,
yaşamın sonsuz gereksinimlerini karşılayan?
Başarabilecek miyim,
tek başıma
yolu bulmayı,
alıp hayat arkadaşımı yanıma,
sonsuz günler ve geceler boyu,
geçerek sayısız dünyaları bir arada tutan
sınırsız gökyüzü içinden
onlarca Samanyolu’nun ve ışık hatlarının
derin aydınlığı ve karanlığından
ve güneşin doğup battığı
aşılmaz dağların üzerinden?
Bu denli ürkek, yorgun ve güçsüz,
aç, kederli, susamış, kör ve yitikken ben,
derinden yaralanmış kalbimle,
nasıl arzulayabilirim,
onu sonsuza dek almayı?

Kimse bize ait değildir.
İnsan, karşısındakinin açlığını gideren
bir yiyecek olamaz.

Bir nilüferdir o,
dünya ve onun efendisi için açan
durmaksızın
ve gizlice.
Günler ve geceler boyu,
sevinçte ve kederde,
varlıkta ve yoklukta,
yaşamda ve ölümde
ve mevsimlerin sayısız döngüsünde,
çiçek açar,
kokusu baş döndürsün,
güzelliği ve tatlılığı görülsün diye.
Kesilmemeli hiçbiri,
arzunun bıçağı ile.

Sevmeliyiz,
ve güçlenmeli aşk içinde,
ama sahiplenmemeliyiz sevdiğimizi:
İnsan arzularının üzerindedir insan ruhu.

Yatıştır geceyi, sussun tüm sesler.
Ateşli tutkunu kaldır at gözyaşları içinde
Ağır adımlarla dön evine.

Rabindranath Tagore
-Seni Seviyorum/Seçilmiş Şiirler-
Çeviri: Gökçen Ezber