TARİHTEN BİR YAPRAK – Özdemir Asaf

ÖZDEMİR ASAF TARİHTEN BİR YAPRAK © Svetlov Sergey

Önden giden, dursa – yorulsa – otursa;
Ardından gelenler, onlar da durursa;
Ne gitmeye giderler, ne varmaya varırlar.
Hele bir de yolları da uzunsa;
Ne dönmeye dönerler, ne kalmaya kalırlar
Düşüşün donukluğu yüzlerine vurursa;
Ne vermeye verirler, ne almaya alırlar..
Benlerini kendinden başkaları korursa,
Bir tarih çukuruna doğru yuvarlanırlar.

Özdemir Asaf
-Çiçekleri Yemeyin-

© Svetlov Sergey

 

TAŞLAMA – Özdemir Asaf

ÖZDEMİR ASAF TAŞLAMA 2

Çok pencereli evler var
Onlardan kimler nereye bakar
Gözlerin yetmezliğinde, bakışlar
Deniz kıyılarından, göllerden
Dağ başlarına kadar
Düşerler uçarken

Çok kapalı duvarlar var
Onlardan kimler girip çıkar
Tasarısız, tasarılı, besili, besisiz
Yerlisinden yabancısından
Alıcı satıcılara kadar
Tümü tüm sevimsiz

Dar odalı yapılar var
Oralarda kimler yatar kalkar
Toplumun belirli katlarında
Arabalar altlarında
Suçlusundan suçsuzundan
Fakirinden zenginine kadar
Toplumun belirli katlarında.

Çok oturaklı salonlar var
Oralarda kimler konuşur susar
Büyük sözleri yayıp sulamakla
Seçilmişinden, aanmışışndan
Yutturmuşuna kadar
Unutmacasına

Çok mallı pazarlar var
Onları kimler kurar
Çamurda yağmurda
Yiyeceğinden içeceğinden
Donuna kadar
Emeği sağan

Çok uzağı gören falcılar var
Çok yakını görmeyen politikacılar
Kendi ayak izlerini kendi alınlarında
Kafa göz akıl bilgi olmayınca
Ne pencere işe yarar ne kapılar
Açılsa da, kapansa da.

Ve ne oda ne yapılar
Ne oturaklı salonlar
Boşu doldurabilir
Ve ne de alıcısız mallı pazarlarında
Yer değişmiş falcılarla politikacılar
Ayakta durabilir.

Özdemir Asaf
-Taşlamalar/
Benden Sonra Mutluluk-

YALAN YOLLAR – Özdemir Asaf

ÖZDEMİR ASAF YALAN YOLLAR

Yollar kıvrıla kıvrıla gitmemeye başladı artık,
Bırakmak daha kolay bir yeri, daha kolay varmalar.

Ama daha çabuk — çabuk kesişmeye başladı artık,
Karşılaştırmadan kestirme gidiyor — dönüyor yollar.

Bir su başındaki, bir dağ yolundaki ışık,
Artık kedilerin yansıtan gözleriyle bakıyorlar.

Kazalar da olmasa kaçamaklı, hızlı ve âşık,
Belki de insanlar yollarda hiç karşılaşmayacaklar.

Gittikçe çoğalıyor, artıyor bu doğasal ayrılık.
Uygarlık yolunda bundan böyle insanlar,
Yollarına döşendikçe bu düzlük ve kısalık,
Sanırım ölümde bile birbirleriyle buluşamayacaklar.

Özdemir Asaf
-Çiçekleri Yemeyin-

MUM – Özdemir Asaf

ÖZDEMİR ASAF MUM
Mum yanıyor, zaman yanıyordu..
Bir tarafındakiler gülüyor,
Bir tarafındakiler ağlıyordu.
Biri vardı aralarında.
Düşünüyor, hayata bakıyordu.

Mum yanıyor, zaman yanıyordu
Erzurumun köylerinde.
Akşamın ve sabahın erken olduğu
Ali Baba dağının eteklerinde
Geniş vakitler yaşanıyordu.

Mum yanıyor, zaman yanıyordu
Hasankale ovasında.
Geceye karşıydı karlı Palandökenler.
Bir adam vardı hayallerin ortasında..
Kar kadar beyazdı ümidler.

Bu adam üç bin on beşde
Yunan medeniyetini okuyordu.
Kaldırıp başını kitaplardan
Kervanlaşmış dağlara bakıyordu..
Bakınca akşam oluyordu.

Hasankale ovasında, Kuruderede
Kilometreler santimleşiyor,
Santimler asırlaşıyordu..
Güneşe ve geceye karşıydı karlı Palandökenler.
O adam hayata bakıyordu.

Bir tarafta ağlayanlar, bir tarafta gülenler..
Bir tarafta bunlar için ölenler..
Mum yanıyor, zaman yanıyordu.
Mumun alevi titreyor,
Umudun alevi titremiyordu.

Özdemir Asaf

-Dünya Kaçtı Gözüme-

Geldim – Özdemir Asaf 

Özdemİr asaf geldİm muğla, turkey, akyaka

Beni çağırmadınız, kalkıp ben kendim geldim.
Uzaklardan size bir haber getirdim geldim.

Bıraktıklarınızdan, unuttuklarınızdan,
Sımsıcak—anılası günler getirdim geldim.

Gömütleri andıran yapılarınızdaki
Yaşantılarınıza evler getirdim geldim.

Tek— tek, ayrık—soluyan bitkiseller yerine
Yüzyüze— dönük— gülen sizler getirdim geldim.

Solarken suladığım, koparken bağladığım,
Ölürken canlandığım sözler getirdim geldim.

Özdemir Asaf
-Çiçek Senfonisi-

 

KALDI – Özdemir Asaf

Özdemİr asaf kaldi

Anılarla umu’lar arasındaki ip,
Kimiler birini, kimiler öbürünü özleyip,
Asılı bir yaşam gerildi kaldı.

Doğum yeri anılardı yaşamın,
Öbürüydü başladığı yerde akşamın,
Yaşam boyu can—içre serildi kaldı.

Bir ülkeydi, bir insandı, bir andı
Oradayken burada, bur’dayken or’da yandı
Yaşam—altı düşlerde gezildi kaldı.

Bir kadındıysa gençliği güzelliği çürüdü
Bir erkektiyse koş düşündü felç yürüdü
Ve “ahmak ayaklar” altında ezildi kaldı.

Çerçevesi yoktu yapılan resmin
İçşinde dolaşan karda ayak izlerinin
Yaşam diye bir tablo çizili kaldı.

Anılarda bir tipi, umudlarda bir sis
İkisi de bizsiz, ikisi de isimsiz
Şarkıları bitmeden kurşuna dizildi kaldı.

Özdemir Asaf
-Yalnızlık Paylaşılmaz-