Ona Doğru Koşmak İçin – Nihat Behram

NİHAT BEHRAM

Sana ufku anlatmak istiyorum

Yüreğini
avuçlarında bir güvercinin
yüreğiyle yatıştıran çocuğun
bileklerinde çözüp
göğsüne doldurduğu şeyi
sana anlatmalıyım

Binlerce insan dökülmüş duraklara
asfalttan, yapılardan, seslerden;
binlerce saattir oradalar
ve durağan bir beyin
ve kıpırtısız bir yürekle
düşmanca bir şeyler biriktiriyorlar karşılıklı
ve herkes birbirine benziyor
ve herkes yabancı birbirine üstelik

Sana ufku anlatmak istiyorum

Yalnayak
ve aşağlara koşarken çaylarda,
çakıltaşları, çağlayanlar
ve kayaların oyuklarında köpüren suyun
düşündürdüğü şeyi
sana anlatmalıyım

Vapurda, otobüste, odalarda unutulmuş gibiler
sıralar halinde gerneşmek için;
durgun, bulanık, bezgin..
zaman: tek yaşama biçimi;
ve bankalar, sigortalar, belediye
meydanlara saatler koyuyorlar onlar için;
ve unutsun diye gökyüzünü şehrin üstünde
oğlunu nefretle azarlayan bir kadın
kimseyi şaşırtmadan geçiyor o saatin dibinden;
ve bonolar, çekler, borçlanışlarla
birbirine bulaşan kaypak ilişkiler
dişlemeye başlıyor çocukları bile;
inzibatlar, polisler, mübaşirler
ve bin katlı elbiseler içinde bir takım insanlar
buyurmuş teftiş ediyor şehri

Sana ufku anlatmak istiyorum

Bir ağacın kökleri ve dallarıyla
uzanıp uzanıp vardığı şeyi
sana anlatmalıyım

İçinde duvarlar uğulduyor ilişkilerin,
ilanlar, rutubet, çıkar..
ve söz namusun simgesi değil;
duygular öyle lekelenmiş,
içtenlik öyle hesap işi ki:
kimin öpüşleri bir papatya kadar temiz,
kim kime kıstırıldığı anda omuz verebilir?
Ve aşk: çarparak başlatan yeni şeyleri
o sevinç nerede şimdi?

Yine de güzel bazı duygular
aşkla kendini onarıyor;
fakat rüzgârı, yağmuru ve sabahları
bir sinir birikintisi olarak karşılamaktan
bakışları gizlice köreliyor onun da
ve hatta sağnağı bir nehir gibi
yabani bir hayvanmış gibi düşünüp
ürküyor
ve giderek âciz,
Sinirli, habis insanlar dolduruyor caddeleri;
oysa şehirden
yabani bir hayvan kadar uzakta nehir
öpüşüyor uçsuz bucaksız bir çalkantıyla
ve yüzlerce çocuk tanıyorum
kaçak bir duygu taşıyan sinemalarda
ona doğru koşmak için

Sana ufku anlatmak istiyorum.

Bağrına bayraklarla varılan
ve hayatın
yoldaşlık duygusu kadar katışıksız,
birlikte söylenen şarkılar kadar
ödünsüz olduğu yerde
başlayan şeyi
sana anlatmalıyım

Son mavisi gözlerinde kaldı gökyüzünün
bu şehirde
anlatmak istediğim…

Nihat Behram
1975
-Dövüşe Dövüşe Yürünecek-

HAYAT DA AYRILIK KADAR – Nihat Behram

NİHAT BEHRAM HAYAT DA AYRILIK KADAR

Sonbahar geldi canım, sonbahar apansızın!
Sağır etse de ruhu duyulmaz sesi tenin
küllenmiş anılarda tüterken için için..

Sonbahar geldi canım, her kavuşma ayrılık!
En yalnız en acımsı sözlerle gizli gizli
zehirleyip kendimi sığındığım şiirin
titreyen dudaklarında tutuşmaktayım şimdi..

Sonbahar geldi canım, her ayrılık bir masal!
Çırpındıkça çıldıran acıların koynunda
solgunlaşan ömürden soluduğum uğultu
gecemi gündüzümü ölümle seviştirir..

Sonbahar geldi canım, her masalda bir düş var!
Sevinci hüzünle yarıştıran her düş umutla sırdaş
bir yanı çırılçıplak bir yanı kendine bile gizli
sen benim gençliğimsin dallarda çınlayan rüzgâr
sönmez kıldığım yangın
yarası hep taze kalan ilk aşkım kadar haylaz
hem hoyrat hem cefakâr hem hırçın hem vefakâr
yürekte içli içli tomurcuklanan şiir
sen benim gençliğimsin..

Sonbahar geldi canım, hayat da ayrılık kadar!

Nihat Behram
-Yalın Yürek-

©Andrey Bazanov

 

YANITLAMA – Nihat Behram

(Çocukluk günleri üstüne yazılmış bir mektuba:)

Dadanmışsa bir kekre tat damağına
bırakma dalına bassın!

Varsın al kiraz üstüne kar yağmış olsun
unutma ayağı üzengiye uyanın
rüzgârı yakın eser yıldıza.

Kekik mi, kavut mu “çocukluğum” deyip durduğun;
keten helvaları mı seni kıskıvrak yakalıyor?
Üzülme
isketeler tutmadın diye avuçlarında,
nasıl olsa ispinozlar
boyamış gömleğini kırmızı boyunlarıyla.

Canın mı daralıyor?
Saman çöpleri çizmiş ya kulağını,
hâlâ cebinde değil mi sanki
kuyruğu sincabının?

Nedir böyle içinde burkulup duran tasa,
bir bülbül çanağı gibi hatırlanan
geçmiş günler mi?
Ahlatlara, iğdelere doymadın belki;
yüzüne dalgınlıklar yığılan meydan
taylarla, oğlaklarla seğirtilen tarlalar mı?

Bırak şimdi ağzı bıçak açmaz düşleri,
sonunda gelip geçmiş çocukluğun karayel gibi.
Sanki bana bostanlardan, nadaslardan,
inciçiçekleri, kurtbağırından,
yoncaların sevinç edasından şimdi ne kaldı?
Üstelik akranısın
“hayat” diye haykırırken düşen dostların.
Bilesin yaşamak bir şiardır,
sonuna dek toplanmalı hasadı!
Yâr kılınış nedeni bu değil mi
namuslu anılara yaraşır tutkuların?

Nihat Behram
-Hayatımız Üstüne Şiirler-

AYRILIKTAN SÜZÜLMÜŞ BİR ŞARKI SÖYLE – Nihat Behram

AYRILIKTAN SÜZÜLMÜŞ BİR ŞARKI SÖYLE - Nihat Behram

Dal ucundan koparılıp alınmış
filizlerin iziyle,
kurt dalmış her birisi bir tarafa dağılmış
kuzuların hızıyla,
düşlerinden gözyaşıyla ayılmış
gelinlerin yüzüyle
ayrılıktan süzülmüş bir şarkı söyle!

Ayrılıktan süzülmüş bir şarkı söyle,
üşümüş de kızarmış körpe teni gibi bebeğin
tutuşsun ruhumun ürperişleri;
bileği incinmiş tayın acılanmış sesiyle,
göğsü yaralı kızın üleşilmez yasıyla,
unutulmuş büyüsüyle özleyişlerin
ayrılıktan süzülmüş bir şarkı söyle!

Ayrılıktan süzülmüş bir şarkı söyle;
varsın için için tütsün çilesinin isli dumanı,
yeter ki yandıkça közünde koyulaşan gönlümde
tutkunun sönümsüz ateşi kalsın;
ıssız mı ıssız, kırgın mı kırgın
ama süssüz ve kırışıksız bir ömrün anışlarıyla;
canhıraş çığıltısıyle kapana yakalanmış sakanın;
elde bıçak dualar fısıldanıp
alazlanmış boynu üç kez sıvazlanan kurbanıın
mahzun yapayalnız, çaresiz bakışlarıyla
ayrılıktan süzülmüş bir şarkı söyle!

Ah, çimeni çiğden şafağın nazıyla emziren sabah,
çıplak dalların arasında
denizden derin hüznüyle inleyen rüzgâr,
avunsun diye bıraktım kalbimi koynunuza
ayrılıktan süzülmüş bir şarkı gibi…

Ayrılıktan süzülmüş bir şarkı söyle,
solusun ruhumun uğultusunu,
ateşe doysun!

Nihat Behram
-Sayıklar Gibi Bir Şiiri-

SAĞNAK – Nihat Behram

AHMET UYSAL YAPMA

Üstümden atlılar geçiyor sanırdım uykudaysam
uyanır kurtarmaya çabalardım kendimi
kendi tasamdan;
gündüzse zaten
atlılar geçiyordu üstümden!
Sağnaklı günlerinden çocukluğum
bu duygu saklı kalmış içimde bu güne kadar,
bir de çıplak bilgisi
sesimdeki düğümün: insan ancak
sağnakta çözebillir
kollarından rüzgârı;
en uzak sokağında hasretin
en ürpermiş kederiyle ağladığında
ne gözyaşı görünür çünkü
ne kendiyle konuştuğu anlaşılır!

Uzaklık nedir? Ne yana dönsem
o yanımdan başlayan gökyüzünü
uzanıp avuçlayamam!
Uzaklığın ne kadarı ayrılık
ne kadarı rüzgâr?
Kavuşmanın rüzgârı
ayrılıkta mı bilenir?
Sağnak, ezberinden
çarçabuk verir bunların yanıtını,
üstelik ayrılık kadar acelecidir
dal ve toprakla dövünerek
nal sesleriyle boşanırken bağlarından
ve insan
bağırır gibi uyanır uykusundan sağnakta,
bağrışan damlalardan biri de artık odur!

Korkak, kırılıp dökülsün bırak
korkusunda! Korkunun sesi kök tutar mı?
Korkuyu nasıl beslesin sağnak?
Acının kökü mü daha derinde, coşkununki mi?
Hangi ses canın iniltisi, hangisi canda dirileşir?
Yanıtı sağnakta gizli!

Yaprak da, aslında
gökle toprak arasındadır.

Ben de gökle toprak arasındayım,
sağnak da!

Nihat Behram
-Çıkmak İçin Bu Karanlıktan-

KUŞ UÇAR SÜRÜSÜNE – Nihat Behram

NİHAT BEHRAM KUŞ UÇAR SÜRÜSÜNE

Uçan kuş taşlanır mı
Kötü gün düşlenir mi
Gönlünce yâri olan
Elinen eşlenir mi

Haydi gülüm edalım
Babangile gidelim
Baban bizi bağışlar
Düğün bayram edelim

Kuş uçar sürüsüne
Can tüter dirisine
Yıllarca çile sardım
Ayrılık yarasına

Gün oldu günüm oldu
Gençliğim yönüm oldu
Gönlümce sevdalandım
Bu bana zulüm oldu

Haydi gülüm edalım
Babangile gidelim
Baban bizi bağışlar
Düğün bayram edelim

Nihat Behram
– Sayıklar Gibi Bir Şiiri-

HAYATIMIZ ÜZERİNE ŞİİRLER – Nihat Behram

NİHAT BEHRAM UYKUDAKİ KORKU
XV
Uykudaki Korku

Gece kuşları
ışığı tel tel koparıyor pencerenden

Ay
yapraklarından
köklerine inmiş papatyaların

Çöllerin
kuru hışırtısını titreten bir yılan
sanki kıvrılıp kayıyor
gözlerindeki tümsekten

Kalbin geceyle bir gemide

Kapın ya açıldı ya açılacak

Duvarında her gün
gelincik yaprakları toplayan resim
ürkmüş, sığmıyor çerçevesine

Çocukların
düğün evlerinde dolaşan uykusu
zambaklar topluyor
yorgun dönerken bahçelerden

Oysa
ağaç kabuklarını dolduran nem
yıldızları saçlarında gizliyor senin

Her gece bir bekleyiş
kırılmak üzere örtülen kapıların
merdiven ayaklarıyla birleştiği yerden
ürperip çekiliyor

Her gece bir bekleyiş
onların oyulmuş göz çukurlarını perçinliyor
ayrılırken hüzünle bakacağın
başucundaki resme

Nihat Behram
-Hayatın Şarkısı-