GÜVERCİN – Ahmet Kutsi Tecer

AHMET KUTSİ TECER GÜVERCİN

Aylardır oklarla çevrilmiş hisar,
Güvercin süzüldü yıkık burcundan.
Görünmez yollardan aştı bulutlar,
Güvercin kayboldu ufkun ucundan.

Kaderin yamandır kalple oyunu,
Gönüldür oynayan âlemde bunu,
Ve gözler göremez ne olduğunu
Talihin fırlayan sert avucundan.

Bu emel ufkunda saadet bile
Geçemez geçtiğin bu sürat ile.
Kalbinden vurulan ey yolcu, söyle,
Mümkün mü kurtuluş okun ucundan?

Ahmet Kutsi Tecer
-Nerdesin-

Nerdesin? – Turgay Fişekçi

TURGAY FİŞEKÇİ NERDESİN

Yağmurlarda da gördüm seni
Yere düşmüş bulutların içinden çıkıp gelişini
Napoli istasyonunda mor bir rüzgâra benziyordun
Gelip çarpan otomobilimin camlarına

Köln’de bir kırtasiyecide kâğıtlar ararken
Dışarıda yağmur taneleri el ele dans ediyorlardı
Şehirden uzak bir ormanda gibi
Islandık ılık saçakların altında

Güneşle birlikte açardı gülümseyişin
Hangi kentteysek, oranın kuleleri eğilirdi seni görmeye
Köprülerin taştan kolları boynuna dolanır
Irmak kıyıları ot yataklar sererdi altına

Güneşi görünce saçılırdı yaprakların
Gülsuyu da olur, gelincik şerbeti de
Bir şişeye konabilsin yeter ki
Yeniden göğe uçmadan

Ben seni ne çok yerde gördüm
Ama hep yağmurlar ve güneş altında
Deli yağmurlar, deli güneş
Deli sen, deli ben.

Turgay Fişekçi
Sözcükler D. Eylül’13

NERDESİN? – Kenan Sarıalioğlu

KENAN SARIALİOĞLU NERDESİN

Göçmen kuşlar
Güneye uçtular çoktan.

Koyuklarından çıktı yılanlar
Sıyırdılar derilerini
Sürtünerek taşlara.

Gurbette bir ağaç
Şimdiden sararmaya başladı
Karbon ve sülfür solumaktan.

Düşmanını tanımayan
Mezarsız ölüler
Öldükleri yerde çürüdüler.

Sen nerdesin ey şair
Okşarken sevgilinin
Çıplak ayaklarını?

Sanma ki, bu Gece
Örtündüğün bu Karanlık
Yıldızların gözlerinden
Saklayabilir seni de!

Kenan Sarıalioğlu
-Sözcükler D. Mart-Nisan’15-

 

Nerdesin – Ahmet Kutsi Tecer

Geceleyin bir ses böler uykumu,
İçim ürpermeyle dolar: -Nerdesin?
Arıyorum yıllar var ki ben onu,
Aşıkıyım beni çağıran bu sesin.

Gün olur sürüyüp beni derbeder,
Bu ses rüzgarlara karışır gider.
Gün olur peşimden yürür beraber,
Ansızın haykırır bana: -Nerdesin?

Bütün sevgileri atıp içimden,
Varlığımı yalnız ona verdim ben,
Elverir ki bir gün bana derinden,
Ta derinden bir gün bana “Gel” desin.

Ahmet Kutsi Tecer