Metin Eloğlu, (11 Mart 1927- 11 Ekim 1985) Anısına saygıyla…

metin-1

ODUN

İstanbul’un ortasında bir bahçe
Silme güvercin tavanı
Yeşeren ekinlerin muştusunca
Eylül bitiminin aydınlık günü

Sıcacıktın aşklıydın bence
Sensizlikte bir yoksuldum yavandım
Şuramda saklı o sıcacık ekmeği
Senin doyumluk aşına bandım

Bakmakla doyulmaz çeşniden
Özlemlerle ışımış bir yüzün vardı
Gayrı çil çil düzen yokluğunla küf kesilir
Bunca ömrüm varlığınla uzardı

Salt sana vergi umudu aşılamak
Dipdiri aklın fikrin yüreğince uluydu
İçin dışın bozela gümeç gözlerin
Güzeli yeniydi İstanbul’luydu

Hayatı bölüşürken güleçtik dobra dobraydık
Sana ekli yaşamak elbet içime sindi
Hani yüzümüzü ağartacak günlere teşne
Yoksun çağlar dost çağanlar içiydi

Sen vardın sonyaz vardı bitişiğimde
Bambaşka gördüm ülkeyi halkı acunu
Gerçekliğin bacasında kopkoyu tüttün
Gürül gürül yanası ocağımın odunu

Kıvancım sensin ergem sensin bilgim sen
Kuşandıkça beni ben eden kılık
Barışta hürlükle sevdayla gelen
O cayılması ayıp mutluluk

Metin Eloğlu
-Odun 1959-

BEKÂRLAR – Metin Eloğlu

BEKÂRLAR - Metin Eloğlu

Elif gitti ama hoşnudum
Hasreti günümde cebbar
Akşam olup İlyas gelinceye kadar
Şiir kitabı okudum

İlyas eve âşık geldi
Külâhta bir parça zeytin
Güzel ekmek bunca dilim
Ateşin üstünde ısıttı

O tasalı, ben tasalandım
Dostlukta can bile ortak
Ablayı enişteyi bırak
Yoksul anamı hatırladım

Ciğerimde erkeklik yaraları
Önünde İstanbul bahçeleri
Sanki hayatta hiç gülmedim
Çalgı sesi hiç duymadım

Odanın ortasında durduk
Üç yudum rakı içtik
Bütün pencereler açık
Sırası gelmişken öldük.

Metin Eloğlu
-İbresiz Bir Pusula-

 

DOĞURGAN – Metin Eloğlu

METİN ELOĞLU DOĞURGAN
 
Ana nisan rahminden bir mayıs doğar
Martların döl başağı
Oğlu mu olur kızı mı haziranda
Derken eylülde dedeleşir nineleşir
Yine ana-baba kesilir yeni bir şubatta
 
Oysa temmuzlar ağustoslar aralıklar
Nice nice aylar var sırada.
 
Metin Eloğlu
-Bu Yalnızlık Benim/
Toplu Şiirler-

AŞKLAMA – Metin Eloğlu

33691402_1900608916615894_5452548874482745344_n

Şaraptı rakıydı şuydu buydu
Kişi esrimeyi bir aşkta tatmalı ilkten
Dedim ya ondan gayrı korkuluğa güvenmem
İçtiğim hep aşktı benim gerisi tortu

Sevişik bir keçi yumukgöz oğlağına
Özüne aşk sızmış o sütü emziriyor
Yumurtasını bir kovuğa koyarken
Aşkı da koyuyor anaç zargana

Aşk mavisi tükendiyse o boşuna denizde
Bil ki diken diken bir çamurla örtülüdür sığlığı
Niye enez bu zambak diye sordular mıydı
Aşksız geçen günlerinde örselenmiş, de

Aşk bürünmeseydi de bak hiç şakır mıydı
Şu bi damlacık isketeyi tâ gagadan kuyruğa
Kişi gönlünü yitirdi mi ne yüzle çıkar sokağa
Yaşamda nesi varsa aşk işte onun adı

Ansıyın aşkla yağdı da sular
Ondan kokulandı ıtır çiçeklendi elma
Doğayla el ele bizi üreten bir sevgi var
Evrende en soylusu sezdim ki bu çoğalma

Metin Eloğlu
-Bu Yalnızlık Benim/
Toplu Şiirleri-

UMU – Metin Eloğlu

33691402_1900608916615894_5452548874482745344_n

— Nisan perşembesi kamçılanmış bir bahar
Akça pakça çukurlarda gömü gömü ışılar
Sonra o al aydınlık o son cuma günleri
Sonra türkü mayıslar —

Niye mi geciktin, yolda seni oyaladılar
Her fesleğen koktuğunda ora sanki hazirandı
Çöllerin kurakların yalazı üredi sonra
Gevremiş ortalığa kaç deniz yağdı

San su yalandı un yalandı sen yalandı

Bir tıkız ekmek bayatladı elimizde hiç mi hiç katık
Bakırı sırıtmış sahanlarda üç cıvık kiraz
Bu mu aşk bu mu ürün bu mu biz
Sokul bana azıcık

Seni sevdiğimi yalanladılar ilk

Sanki ulusun duyarlığın kökü kurudu Türkeli’nde
Varlığına senliğime yalan dediler
Bu ülke mi çağ ücrası olur mu be
Boyumca kamışlarda bir çitim şeker

Bir çevik kuş koncalandı o muydu yalan öttü çiçekler

Şimdi sen güzele konuk öte gözlerimin çoğu
Onlardaki hoşnutluğu iyi ağırla
İliştikleri yeri ışıt donat doğrula
Olağan yarınlığımın en kesin ilkesi bu

Metin Eloğlu
-Bu Yalnızlık Benim-