ZAMAN – Metin Altıok

METİN ALTIOK ZAMAN

Ömür boyu tarayıp ördüğüm şu zamanı,
Benden sonra başıboş ortalıkta bırakma.
Ki sessizce büyürken depreşik yalnızlığı,
Sallansın kurdelesi hiç olmazsa başında.

Onu seneler evvel bir kentin cangılında,
Olmakla olmamak arasında buldumdu ben.
Yüreğimde düğüm düğüm bir tıkız aşkla,
Sokaklarda kararsız boğuntuyla gezerken.

Tanıdım bakar bakmaz incecik annesinden
Ve bir kız çocuğu olarak geçirince içinden;
Duruldu bulanığım gözüm gönlüm ışıdı.

O günden bugüne işte o kız çocuk zaman,
Sağdı ömrümü güleryüzle durmadan.
Beni benden koparıp yarınıma gül taşıdı.

Metin Altıok
-Gezgin-

SAVRULAN – Metin Altıok

METİN ALTIOK SAVRULAN

Görüyorsun bir acıyı gidiyoruz seninle,
Örselenmiş söz yığınları bırakarak
Kırık tekerlekler gibi ardımızda.
Ve üstümüzde döneniyor çaylak sürüsü,
Doyabilmek için yaralı bir aşkla.

Konuk göçüyoruz böylece acıyla birlikte.
Bir imgeye dönüşen rüzgârın önünde
Savrulan ve toza boğulan,
Soluk ve üzgün bir mendilin peşinde
Üstünde birkaç damla gözyaşı olan,
Koşuyoruz her şeyin silindiği bir yere.

Metin Altıok
-Gezgin-

Dörtlükler – Metin Altıok

METİN ALTIOK DÖRTLÜKLER
28.
Yüreğinden gelen gizli iniltiye,
Ne zaman kulak verirse insan,
Korkmadan deliririm diye;
Erişir evrenselliğe işte o zaman

29.
Bir sahaf kitabında ki nem ve küften
Elime geçen inanılmaz sevinci
Birilerine geçirememekten
Gelişti bende bu bireysellik bilinci

30.
Kendine ve başkalarına yönelik,
Yokluk içinde bir varlığı sürdürmek;
Şimdilerde kaybolmuş müthiş bir incelik
Bir paltoyu tersyüz ettirip giymek.

Metin Altıok
-Dörtlükler –

 

ÖNSÖZ – Metin Altıok

MEEİN ALTIOK ÖNSÖZ

Ey okur; bu dörtlükler uykusuz gecelerde,
Contası bozuk bir musluktan damladı.
Kâh ben oldu, kâh siz oldu dizelerde,
Eksik gedik ne varsa bir bütüne tamladı.

Umut unutulmadı elbet seğiren derisiyle
Renkten renge girerek örgüyü nakışladı.
Dörtlüklerin yazarı doğrusuyla eğrisiyle
Bir yaşam sürecinden kesitler amaçladı.

Metin Altok
-Dörtlükler-

 

Sone XIX – Metin Altıok

Sone XIX - Metin Altıok

Engel tanımaz saraylara bile girer acı;
Solgun bir oteldir yine de meskeni.
Üreyip zenginleşmektir çünkü onun amacı,
Çatlak aynalardan alır kendine gerekeni.
Özümler titizlikle aşkı da sevgiyi de,
Göz göz odalarıyla acının otel peteği.
Ürpertiyle gecen o pıhtı gecelerinde,
Konuk etmiştir kimbilir kaç kırık yüreği.
Otel ki, ebruli bir gurbet kamaştırır,
Sürme çeker yalnızlığın şehlâ gözlerine.
İnsanı seçsin diye ölümlerle tanıştırır,
Uyuşuk bir zamanın seğiren derisinde.

Ey otel; ülkemin ta kendisisin sen benim!
Bazen seni küçültmek için otellere giderim.

Metin Altıok
-Soneler-