Melisa Gürpınar, (9 Aralık 1941 – 24 Kasım 2014) Anısına saygıyla…

24 Kasım 2019 Nur içinde yat

Her Harf Bir Melek – Melisa Gürpınar

I

Ansızın yüksek bir kapı çıktı karşıma.
Şaşkınlıkla giriverdim o kapıdan içeri.
Ve bulamadım kendimi bir daha,
Uçsuz bucaksız aynalı bir odada.

Anımsıyamadım,
evim yurdum neresiydi,
Hangi tahta ev,
Hangi yoksulluk bizimdi
Tarihin içindeki.
Dünyam hangi dikenli boşluğa
Takılıp kalmıştı da,
Tanıyamıyordum ardımda sürüklenen
Hayatın sahibini.

İşte önümde ışıltılı bir taht!
Dönüp duruyor kendi çevresinde.
Tahtta oturan kişi,
Acaba ateşten mi yapılmıştı,
Yoksa bir yanılsama mıydı
Gördüklerimin tümü de?

Derin bir uğultu yayılmaktaydı çevreye.
Yanardağlar patlıyordu sanki
Peş peşe.
Dendi ki
“Benim adım ‘A’,
Daha önce hiç duymadın mı?”
Ben sarsılarak,
“Çocukken bir ‘A’ vardı” dedim,
“İlk olarak öğretilen.
Ahşap tavanda gezinen imgeler gibi
Biçimden biçime girerdi.

Sonra ‘A-B-C’ yi duydum,
Ve insan adlarını.
İnsan adlarının da,
İnsanlar gibi yazgısıyla savaştığını
Anlatırdı gâliba ninem.”

‘A’ gürledi.
“Ben harflerin atasıyım.
Bizim evrenimiz,
Yazıdan yaratıldı,
Sesten ve yazıdan.
Daha kimseler yazıyı bilmiyorken
Yazının ışığıyla yıkandı
Adı olan olmayan.
Zaman karanlıktır,
Zaman kesici.
Zamanın yıktığı taşı
Yazıdır kaldıran yerden.”

Gördüm,
Gördüm onu yakından.
‘A’ kanatlıydı.
Annemin anlattığı bir masalın içinden
Çıkıp gelmişti sanki.
Görkemli bir taç da vardı başında.
Hiç gülmüyordu.
Kılıç gibi parlıyordu,
Gözlerinin pınarında ıslanan
Çırılçıplak bakışları.
‘A’ korkutmak mı istiyordu insanları,
Yoksa görevi sınamak mıydı?

Avucunda sakladığı rengârenk kuş,
Çocukluğumun alakargası değil ise,
Belki aşkdı,
Belki de bir kaç yanık tüy.
Ölümden artakalmış.

Melisa Gürpınar
-Her Harf Bir Melek-

güzel acılar ülkesi – Melisa Gürpınar

MELİSA GÜRPINAR GÜZEL ACILAR ÜLKESİ 26

-26-

Her sözün iklimi başka
her bakışın büyüsü ayrı,
belki bunun için sığmıyor
iki kişi artık
bir tek dünyaya.

Ve şaşılmıyor
ilkçağdan kalma
bir bağbozumu şenliğinin
coşkularıya
savaş için atılarn nâralara.
Parlarken
kiminin gömleğinde
yaldızlı bir marka,
kiminin yüreğinde
sudan ucuz bir mermi,
kutsal kitap okuyor kimileri de
yüzlerini dönüp duvara.

Bir korku takvimi
dolaşıyor aramızda,
kıyâmet sanki çok yakın
ve yalanın alıcısı o kadar çok ki,
herkes indiriyor malını
erkenden pazara.
Bilmiyor kimse birbirinin
künyesinde yazılı olan ad
gerçek mi değil mi,
paylaşıyorlar yalnızca
danışıklı bir alışverişin
getirisini
ellerindeki kiri temizler gibi.

Melisa Gürpınar
-güzel acılar ülkesi-

ADA ŞİİRLERİ – Melisa Gürpınar

17

Kendimden kaçarken
kendime yakalandığım
o şiir ülkesinde
savrulup dururken göklerde,
dallı budaklı şimşekler
düşerdi sanki 
kömürleşmiş yüreğime.

Yazılı bir kayanın
ağırlığıyla,
yerleştiği her dizeden
mümkün değildi
aşkı kıpırdatmak,
süslü bir sözcüğün
gücüyle.

Bilmem ki
bağışlar mı aşk beni şimdi,
bir eski zaman kızının
kuruttuğu çiçekler gibi
unuttum onu
defterlerin içinde.
İçsem de doyasıya
akrebin zehrini,
ölmedim aşk yüzünden
ömrümde bir kez bile.

Bir avcının sessizliğiyle
susarak bakıyorum da
çevreme,
yaralı aşkların
söylencesinden artakalmış
kanlı bir tüy bile
süzülüp inmiyor artık
ayaklarımın dibine.

Melisa Gürpınar
-Ada Şiirleri-

güzel acılar ülkesi – Melisa Gürpınar

-20-

Söndürsem diyorum artık
göğsümdeki
öfkenin fitilini,
sonra da eksem
küçük bir saksıya
üç beş çilek fidesini
ve ömrüm yeterse eğer,
dağıtsam yemişini
çoluk çocuğa.

Nasıl olsa kalmadı
çağıracak bir dost
gökte kuracağım yer sofrasına.
Sohbetin tadını unuttu herkes
saçıldı boşluğa
güzel sözün içindeki
bereket.

Haykırıyor kadınlar işte
bir ağlama duvarı örerken
kendilerine,
ötede
elinden alındı terazisi
inildiyor adalet.
Haksızlığın alazından
kaçıştı dört bir yana
börtü böcekle
bir o kadar da incinmiş yürek.
Ne kadar zorlaştı artık
dingin ve usulca
hayatın bahçesine ilişmek.

Melisa Gürpınar
-güzel acılar ülkesi-

Melisa Gürpınar, (9 Aralık 1941 – 24 Kasım 2014) Anısına saygıyla…

—Annem Nimet Akiz’in anısına


Dön çocuk yüreğim,
Dön küçük tahta evine.
Orada seni bekliyor
Annen ve herkes,
Tahta masa, tel dolap,
Çini soba yerli yerinde,
Kuyunun yanı başında
Üç beş nergis açmış bile.
Bak karakış neredeyse bitecek,
Okunmuş eski bir kitap gibi
Çekilecek köşesine.

Haydi koş çocuk yüreğim,
Aç bahçe kapısını
Gir içeri.
Fıstık çamı kurumamış, 
Kurur mu hiç.
Seni bekliyor
Dal uçlarında ışıldayan damlalarla.
Alakarga tekir kedi,
Anılarda kalan
Ne varsa bekliyor seni.
Çatıda uçan kiremitler,
Harf olmadan önceki renginde.
Pencereye kirli bir perde gibi asılan
Mart güneşi,
Harfsiz de güzel.

Hayatımız,
Yazıya emânet edilmemiş daha.
Yazı yok,
Ama umut var evimizde.

Kimseciklerin gülmüyor mu yüzü?
Gülmesin, ne çıkar,
Onlar aptal!
Demek örümcek ağları dolanmış
Yaşlı kızların saçlarına?
Kurumuş
Kar ile pekmez,
Önlerindeki çanakta.
Olsun
Sarhoş dayının
Seni her kucaklayışında,
Yüzüne bulaşan,
Şarap kokulu bir sevgi
Ve güven duygusu var ya,
O yeter sana!

Daha senin için doğacak,
Aşktan da büyük
Aşklar var ufukta.

Yaşanacak hayat,
Şiirden uzun,
Kavgalar şiirden zorlu,
Ve gözyaşı,
Şiirden çok daha parlak
Olduktan sonra,
Odalardaki hüzünlü suskunluk,
Küstürmesin seni çocukluğuna.

Kırık bir çömlek parçası gibi,
Binlerce yıldır
Yeryüzünün yürek atışlarını
Duyanlardan ol,
Kulağını dayayıp toprağa.

Haydi koş,
Bak kim duruyor karşışnda!
İncir ağacına yaslanmış
Öyle duruyor.
Yazıya dönüşmemiş
Ve adı konulmamış bir kavrayışla,
Sözden önce sevgi vardı dercesine,
Görünmeyen kollarını uzatmış
Annen sana.

Melisa Gürpınar
-Her Harf Bir Melek-

Ada Şiirleri – Melisa Gürpınar

MELİSA GÜRPINAR ADA ŞİİRLERİ 16

16.
Ilık geçen kışlar gibiydi
aşkın mevsimi,
ne başlar
ne de biterdi istendiğinde.
Karanfilli ıhlamurların buharıyla
yayılır kalırdı sanki
her buluşmanın anısı
bir çayhaneye dönüşen
belleğimizde.

Rüzgârlı vapur iskeleleri,
erimiş kar suları
ve sert bir içki…
Silinirdi bütün konuşmalar
sisler içindeki bir adanın
cumartesi sessizliğinde.
Sahi ne renkti boyun atkısı?
Neden soğuktu kemikli elleri,
dönüş saati gelmiş de,
ölüm
omzuna dokunmuş gibi
gizlice.

Kapansa da yüzümüze
geçmişin tülden paravanı,
tütün ve kolunya kokulu
ince bir zarfın kanatlarında
uçuşuyor işte havada,
hiç kullanılmamış
aşk sözcükleri gene.
Kimisi düşüyor
küçük pembe çiçekli
japonelması dallarına,
kimisi yol soruyor
bir serçe sürüsüne.
Başlarını sokacak sarı bir defter
arıyor belki tümü de
savrulurken
karayelin önünde

Melisa Gürpınar
-Ada Şiirleri-

Ada Şiirleri – Melisa Gürpınar

MELİSA GÜRPINAR ADA ŞİİRLERİ 21 by Aleetet

21
Sevgilim
o en saf halin
vardır ya senin,
elinde bir demet yasemin
ve gizli düşlerle
beklerken beni
vapur iskelesinde,
daha petrole dönüşmemiş
yemyeşil bir eğreltiotunun
akıl almaz beklentileri
hani durmadan menevişlenir
gözlerinde…

Şimdi biz
unutalım istersen
bu imgeleri de.

Sevgilim
sen yirminci yüzyıl gibi
gel bana.
Acılarınla,
buruşuk pardösünle,
utancınla gel.
Bakışlarında
eski bir devrimcinin
önkoşulsuz umutlarıyla.
Yönelt silahını
taşlaşmış geleceğin
en karanlık noktasına.
Gel suların altından
bulutların ötesinden,
yanlışlardan yaratılmışcasına
hedefini şaşırarak gel biraz da.

Aşk uzaklarda
ıssız bir adada
uyuyordur belki
gecenin lacivert kollarında.

Ve aldatma,
doğmamış bir çocuğun
olanca gücüyle
devinse de ruhumuzda,
lâvlar altında kalsa
verilmiş sözlerimiz,
gök ve denizin
gizemiyle birleşelim
biz,
son rengine bürünerek
küllerimizin.

Sabahı hiç görmemiş
ve ayağımız
karaya basmamışçasına daha,
bir pusula kadar kıpırtısız
durup direnelim
sevgilim,
eski deyimle
hayatın akışına.

Melisa Gürpınar
-ADA ŞİİRLERİ-

 

(C) Aleetet