Kuytumda – Gonca Özmen

GONCA ÖZMEN KUYTUMDA

Yüzüne bıraktığım orman yitirdi yankısını
Albümün tozunda darmadağın anılar
Aynalar mı yanlış, kendime benzerliğim mi?
Neye dokunsam çürüyorum kuytumda
Benimki bir iç kanama, bir bozkır sıkıntısı

Sözcükler dalgın ve upuzun üzüntü
Çiçeğin ruhu üşüyor gürültünden
Gölgen de kalmadı bak, o itiraz
Bekleyiş eritiyor buzdan sarayı
Nedense dili yok gecenin ağzında

Dal üstü bir konmak bizimkisi
Tanrılar bile baş edemedi işte sonsuzla
Zaman unuttu dipteki batıkları
Yollarda aynı kaygısızlık
Boşluğunda dolaşıyor paslı bir hançer

Gonca Özmen
-kuytumda-
2000 yılı Orhon Murat Arıburnu ödülü

AY ZAMANI – Gonca Özmen

GONCA ÖZMEN AY ZAMANI

Ay zamanıydı
Kaybettiği uykusunu arıyordu gece
Yağmalanmış bir acıya gizlendi
Tenin apansız kanatlanışı
Kimse görmedi

Kimse bilmedi
Beden yangını alevsiz başlar
Buz keser bekleyiş
çiy tanelerinin iç çekişiyle
Köprüler dokunamaz suya
Su ise hep çıplaktır
saklayamaz yarasını

Yorgun göllerin kabardığıydı
Bu gri şehirde hep bir gecikme
Kaçardı ses
korkusunu yankısında çoğaltarak
Hüznünü büyütürdü yalnız odaların

Mavi bir imla hatasıydı gözlerin
Sular söylesin şimdi seni

Gonca Özmen
-kuytumda-

Kuş Uykularında – Gonca Özmen

GONCA ÖZMEN KUŞ UYKULARINDA
Gittikçe ürperiyordu demirde pas
Derin girdaplar konuşuyordu tenimde
Sarmaşığın uzadıkça uzuyordu kolları

Gizemi buydu işte acemi bekleyişlerin
– Aynı kalbinde bir bıçak –
Mavi düşler görüyordum
kuş uykularımda

Nasılsa diyordum
Yıkık duvarlar saklıyor yüzümü
Nasılsa her yara bir kabuk ediniyor kendine
Her yırtık bir yama

…..

Sonra çıplaklığın saçıldı geceye

Gonca Özmen
– kuytumda-

Günler Süpürüyor Ağıtları – Gonca Özmen

GONCA ÖZMEN GÜNLER SÜĞÜRÜYOR AĞITLARI

Bir bomba gibi düşüyor
sözcükler usuma ve bir infilâk
Rüzgâr çıkarsa dökülür yapraklarım

Her şiir yeni bir sancıdır

Bir balerin, çiçek kadar
yumuşak adımlarıyla
Okşayıp gidiyor yüreğimi

Gözleri su döküyor yangınıma

Günler süpürüyor ağıtları
Kara bir asker botunun altında
çiğnenmiş papatya artığı

İyi ki gökyüzüne basamıyor ayaklarımız

Gonca Özmen
-kuytumda-

Taş Dile Gelse – Gonca Özmen

GONCA ÖZMEN  TAŞ DİLE GELSE

Taş sessiz tanığıdır doğanın, sabırlı gözlemcisi.

Sadece taş dinler yorgun masalını insanın.

Tarihin derin soluğudur taş.

Maskesiz bakar çıplak yüzüyle.

Taşın çınlaması sarhoş eder tapınağı.

Taşa gizlendi tanrıçaların teni.

Taş ‘Güzellik geçicidir’ der, çiçeklere bakarak.

Hâlâ cezasını çeker sessizliğinin.

İnsana sadıktır taş. Ölüsünü bile bekler.

Taş düşünür, ne düşündüğünü bilmeden.

Tanrı taşın suskusunu istedi insandan da.

Taş bekleyişin rengindedir.

Gonca Özmen
-kuytumda-

 

Sözcükler / İmgeler – Gonca Özmen

GONCA ÖZMEN SÖZCÜKLER İMGELER

İnsan sıcağını arıyor sözcükler
Harfler yan yana gelmiyor
Boş evlerin ruhu üşüyor, sözsüz

Anlayamıyorum çoğu şeyi
Karıştırıyorum kavramları
“güle güle” ile “hoşça kal”ı
Çocukluğumda karıştırdığım gibi

Teyellediğim sözcükler
Dar geliyor imgelerin bedenine
terzi kadın şaşırıyor
Bu pörsümüş vücutlar mıdır
Serçe gülüşlü çocuklar doğuran?

Gonca Özmen
-kuytumda-

ISLAK – Gonca Özmen

GONCA ÖZMEN ISLAK

Yüzün gecikti geceye
Bakış yorgunu pencereler küskün

Örümcek ağının dokunuşuyla
Mühürlendi karanlık
Uykusu kaçtı eski evlerin
Ağaçlar şöyle bir kıpırdandı yerlerinde
Çiçeklerin dudakları ıslak

Sonra sonra bir kapı kendine döndü
Gördüm, buğulandı alev
Eridi sesinin tınısı

Herkes bozgundu kendine
Şımartılmış bir içdeniz

Yaşanmazdı bu gökyüzü talanı
Eskimeyi eşyaya bıraksaydık

-Şimdi kuyu ağzı bir tutam gök
düştü düşecek

Gonca Özmen
-kuytumda-