KİMSE – Refik Durbaş

REFİK BURBAŞ KİKMSE

flütüm ince ve bereketli yüzümle
her akşam yeni bir dansı çalardı
yürürken yaylasında en uzun gün
kahve fallarında fincanlarda
ve bir sessizliğe ekleyip kendini
birden barbar sesime dolardı
ne kadar derin ve titrekse dolardı
kendisi olan tabancasını dolardı

yüreğimin leylaktan bir çan olduğu
biriken bir kini usuldan üflerdi
süngülerin açtığı ilaçlı soluğuma
bir akşam kuytuluğunu taşıyaraktan
şimdi kime söylesem umutsuzluğumu
günün çoktan indiği kılıçlar derinlikte
aşkların bittiği unutulan derinlikte
bütün herkesle ardarda derinlikte

artık soluyor kanım ağzımda
flütün keskin ve öfkeli
yorgunum çalmasını unuttum
gitsem yüreğim hızlı bir dansa dönerken
sevgi kimbilir nerde kaldı unuttum
şimdi kime söylesem umutsuzluğumu
unuttum

Refik Durbaş
-Seçme Şiirler-

kimse – Zeynep Uzunbay

ZEYNEP UZUNBAY KİMSE

pencereden uzun uzun
ışıklara neler neler
bak yine şımaracak gece
gidip kokucuklar alayım
çocukların boynundan
sözcük atlatırım biraz da
kirpiğimin üstünden
çarşaf çarşı nar
ne ilgisi var
karışma
var ki geliyor aklıma
öf ne rezil ne ayıp şey
dakka mı tutulurmuş aşka
kalkıp dolanayım bari
biraz sabır tuzu katayım
içimin tatlı suyuna
bi gelirsem yerim hecelerinizi
sizi salkımsözcükler sizi
hoplayın zıplayın
oh saçılın haneme
süpür şuralarıymış
sen de gelme efendim
gelmezsen gelme
kuş uykusunda kuşmuşum
düşüvermiş kanadımdaki name
bir telek koparayım bari göğsümden
olmadı sulara yazarım
yazıp sokarım zamandaki deliğe
konu dışıymış, sevsinler
biraz yere vursunmuş kanatlarım
neymiş o çırpınıp süzülmeler
ay ay, kimsem kılığına girmiş de
konuşup duruyor dikenler

Zeynep Uzunbay
-Kim’e-