KAPILAR – Neşe Yaşın

KAPILAR - Neşe Yaşın

Kapılar çalınırdı
ve kadınlar açarlardı kapıları
geçip giderdi hayat
her gün tozu alınarak ve parlatılarak

Onlar ki
büyük bir aşkın özlemini duyarlardı
seyretmek için kendi güzelliklerini
çağların ardından bir tablo gibi
donup kalmaktı istedikleri

Küçük bir kız çocuğu iken
uysal birer fidan gibi büyüdüler
ve parmaklarına pırıltılı halkalar giyip
beyaz güvercinler gibi
tutsakevine girdiler

Sokağa düştü kimisi
anne bile olamadan
Kimisi bir kuyrukluyıldız olup gitti
kimisi bir güldalına astı kendini
hayatı sorgusuz bekledi
Işıl ışıl yandı camlar
çamaşırlar ütülendi
ama çalınmadı kapı hiç
o çılgınca seven adam hiç gelmedi

Dünya bir atarabasıydı
ve son sürat çekerlerdi onu
nasıl da anlamazlardı
kadının en güçlü olduğunu
ve özgürlük sözcüğü
gökyüzünde bir yılbaşı balosuna benzerdi
hiç bulamadılar uygun elbiseyi
asla oraya gidemeyeceklerdi
Onlar hep şaştılar yalnızca
erkeklerin asker kılıklarına
ve geceyarısı tutulan nöbetler için
kazaklar ördüler
gizlice giyilsin diye üniforma altına

İnce şişlerle zahmetin ördüğü hayatlar
kurşun delikleriyle yaralandı
çeyizleri çiğnendi insafsızca
insanın insana her kıyımında
yitirdiler o en değerli kocaları ve oğulları

Gözyaşı ve yalnızlık yandı mumlarda
buhurdanlıklar tüttü hep
soğuk dul odalarında
Duvardaydı resimleri
Babaların, oğulların ve silahların ellerindeki
kalın kaşlar, gür bıyıklar, sert bakışlar
hükmettiler yuvaya

Her şeye karışırlardı bulundukları yerden
kapının tokmağından tenceredeki aşa
bağırtıları hâlâ çınlardı ortalıkta
çocuklar küçük kediler gibi
annelerin eteğini sığınırdı da

Onlar hep dua ettiler
ve mersin dalları taşıdılar
her bayram mezarlara
ince bir sızıyla yaşandı özlem
sessizce indi
yürekten kasıklara

Kapılar çalınırdı
ve kadınlar açarlardı kapıları
Geçip giderdi hayat
her gün tozu alınarak ve parlatılarak

Neşe Yaşın
-Kapılar,1992-

NEŞE YAŞIN RÜZGÂRIN KIZI

Törelerin örümcekli evinde
acı çekerdi rüzgârın kızı
uçmayı unutmadığı için

Zincire vurdular onu
kelepçelediler bir adamın yüreğine

Açılmazdı pas tutmuş kapılar
Uymazdı hiçbir anahtar
geriliğin kilidine

Yorgun düştü çırpınmaktan
ve uyuyakaldı orada
orada büyüdü en çılgın fırtınalar

Sonra o pas tutmuş kapıyı birazcık araladılar
ve püskürttü onları bir deli rüzgâr

Anlayamadılar onun öfkesini
hiç anlamadılar

Neşe Yaşın
-Kapılar-