GÖRÜNÜM – Tahsin Saraç

TAHSİN SARAÇ GÖRÜNÜM

Kopmuş köhne çağından bir deve
Kamçılar özlemini epeski çöllerin;
Aç umutsuzluklardan semiren bir çakal,
Ve sonra bir küf-yeşil, bir gece-yeşil,
En kutsal kavramlar adına ülke üzre
Anırır sakal sakal.

Ay yeller esişti, duydum
Aymaz
Gerçeğe varamaz.

Betikler sırt dönüşmüş, kin kuşalı her yalvaç
Çökmüş tüm yüreklere bir manda-kara
En sevgisizlik, en bağışlamazlıkla
Kalkıp bir de varacakmış Tanrı’ya.

Ak güller söyleşti, duydum
Yobaz
Tanrı’ya varamaz.

Öte yöre ezgileriyle esrikken, birden
Sıyrılır çığ yığınlar
Karanfil uykulardan.
Karasoylu yazgısınca ve açar ışık ışık
Tomtok o giyimli baharlara uzanmış
Emekçi eller, orman.

Ak düşler iletti, duydum
Yalan
Sonsuza varamaz.

Uyduruk özgürlüğünde anamalcı düzenin
Ayrımcıklar yüzünden tekelci bir toslaşma
Aklığa yumruk sıkan, bilinçsiz.
En doğulu kurnazlıkta her şey satıcıları
Hep gizlice surlardan anahtar sarkıtırken
Geceye karşı yine
bu kenti biz bekleriz.

Ak kuşlar ötüştü, duydum
Bağnaz
Erdeme varamaz.

Tahsin Saraç
-20 Yüzyıl Türk Şiiri
Antolojisi-

GÖRÜNÜM – Afşar Timuçin

AFŞAR TİMUÇİN GÖRÜNÜM

Günün akşama çalan mavisinde
Uzun yağmurların ardından
Bekleyişlerin buruk sessizliği
Neydi o okyanuslardan saraylar kuran
Şimdi hiç tanımadığımız özlem
Durmadan bana sorardı seni
Keşke hiç eskimeseler derdim
Artık bizi korkutmuyor
Tanıdık tanımadık hiçbir acı

En güzel seni sevmek dediğim
O sevinç şimdi çok uzaklarda
Arayıp bulsam tanımaz beni
Kuşlar ne bilecek demek kolay
Onlar göklerde sınadılar kendilerini
En iyisi uzayların ışığında yolcu olmak
En doğrusu onlar gibi yapmak
Gecenin koyu karanlığında bile
Güneşin peşine takılıp gitmek en iyisi

Afşar Timuçin
-Aşk Beni Çağırınca-