GÖLGESİNDE OTURDUĞUM AĞAÇ VE BEN – Ahmet Kutsi Tecer

AHMET KUTSİ TECER GÖLGESİNDE OTURTUĞUM AĞAÇ VE BEN

Ben onun gölgesinde, o benim başucumda,
Ben tıpkı onun gibi, o tıpkı benim gibi.
Onun bazı çoşarken fırtınalarla kalbi,
Benim de buhar olur bir damla avucumda.

Ben sarsıldığım zaman o beni durgun, serin
Kanatlarının müşfik tesellisiyle sarar.
Ben de aşinasıyım, bende de bir eşi var
Onun aşinaları olan her bir kederin.

Bilmem ki bizi nedir böyle matemli eden?
Niye onun sevimli, yeşil alnında hüzün?
Niye diyorlar bana: Ne kadar solgun yüzün.

Boşaldıkça kalbimiz her gün biraz neşeden,
Sonbahar yaklaşıyor, onunla doluyoruz,
Her gün bir parça daha kuruyor soluyoruz.

Ahmet Kutsi Tecer
-Tabiat Odam-