SAHİLDEKİ NEFES – Engin Turgut

ENGİN TÜRGUT SAHİLDEKİ SESLER

Ey bağcı, iki gözüm, üzme beni, ezme
Benden sana şarap olmaz! Bir gece ıslığıdır Şeyh Galip!

Senden ne güzel bir kuğu olur, benden ne güzel bir buğu
Bak ne güzelsin böyle, gökten bir yıldızı yoldan çıkartmışsın!

Herkes yabancı olmuş kendisine ve başkasına, seyyah olmuş
Hangi gezegenden düştün böyle, sanki benzerimsin!

Şairin gözlerinden dökülen nehir, umuda yakın dursun
Ateşler yakılsın, şenlikler yapılsın, uzaklardan arkadaşım gelmiş!

Ey aşk! Elini kalbine koy ve vicdan sesiyle söyle
Benden daha güzel bir hüzün gördün müydü hiç?

Bir salkım tılsımdır, güneşin yağan yağmurundan koparılmış
Naif rüyalar kuşudur, kalbimizi gündüze uyandırması bundan!

Şifa ve dert arasında bir tren yolculuğu benimkisi
Ne zaman seni düşünsem mola alıyorum aşk istasyonunda!

Bir mürekkep gibi dağılırsın ama düzgün bir yazı gibisin
Kelimeler harflerini dökerken bak güneşi ısırıyor bir şair!

İyiliğin toprağıyla yıkanmış sahilde bir ikon duruşudur
Aşk ile devrim arasında kim bilir neler görmüş ve yaşamıştır?

Bir yanı konakta oturur, bir yanı çöp toplayan çocukların elleridir
Rüyasının kokusunu getirir, yan masadan gönderir gülümsemesini!

İnsan dediğin nedir ki, sadece bir nefes, başka mülkiyeti yoktur!
Ali der ki: kalp nakli var, nefes nakli yok! Nefesim olur musun?

Bir nefes aldım anılar pazarından ama canımla, kanımla aldım
Pahalıymış bu çarşı, nar gibi kızardım da anladım!

O kadar çok üfledim ki seni bana, bir cam ustası oldum sonunda!
İçimdeki sahilden mor kayıklarla, içmdeki yurdumdan uzaklaşma!

Engin Turgut
-Mest-

 

KAPI, EV VE MARTI – Engin Turgut

ENGİN TURGUT KAPI EV VE MARTI
 
O kapı benim gönül kapımdır. Girilmesi zor, çıkılması çok kolaydır. O kapı çiçekle çalınır, çiçeklerle, şiirlerle, aşkla açılır. “Kalp kemiğe benzemiyor, kırıldı mı kolay kaynamıyor ” demiş birisi. Evin kapısı kalbimizdir, evlerin odaları düşünlerimiz, evin balkonu ruhumuzdur. İnsan bir evdir, üzdürülmeye gelmiyor. Benim evim kağıttan, buruşturulup bir kenara atılmayı sevmiyor. Ben ahşap bir adamım bir alevle tutuşur yanarım. Kendimi çaksam gök, bir daha yansam aynayım artık! “İnsan kalbinin içindedir” demişti şairim Turgut Uyar. İncindiğim ve kanadığım için kapım kırmızıdır. Bu kapı herkese açılmıyor, sevmesini özlemesini bilmeyene kapalıdır. Ahşap bir adamım, beni ağaçtan yapmışlar. Benim incecik, dal gibi bir kalbim var, üzerseniz çıt diye kırılırım. Susarak anlaşmanın da tarçın kokan bir tadı var. Sessizliğim konuşkan, kederim mahcup, göğüm kapalı, kuşlarım uçmuyor, bahçem su ister, gönlüm gül sayıklar, gözlerimden güz yağar. Sevsem beyhuda, sevmesem şuramdan lirik bir yara akar. Güzel gözlü, martı çocuğum, hadi tut kalbimin elinden, beni içindeki denizlere çıkar.
 
EnginTurgut
-Rengârengin-

ANNEM VE GÖKYÜZÜ – Engin Turgut

ENGİN TURGUT ANNEM VE GÖKYÜZÜ

Annem kalbi iyilik dolu komşuluğun mavi şarkısı,
kalbi kırık bir beyazlık, küs bir çocuğun büzülen alt
dudağı, açmadan önce solmayı öğrenmiş bir çiçeğin
uykusuz sancısı, yeni çağların merhametli ve cömert
hayalcisi, hayatın kalbinde oturan vefa çiçeği, sanki
üzgün bir gül yaprağı, ruhunda bayram sevinçleri
taşıyan, sevdiklerini sevgisiyle yaşatmaya çalışan
bir düş tıpırtısı, ağzını hicaz şarkılarıyla yıkayan
yağmur yalnızlığı, boynu bükük hatıralar kasabası,
kucağı sıcacık kuş cenneti, kalbi camdan bir hakikat
masalı, üşüyen ahşap bir keder, eski vapurlar, eski
trenler, eski yazlar, yazlık sinemalar serinliği, taş plak
bir gönlün solgun yorgunluğu, saksıdaki güz, balkondaki
güneş desenli hırka, içten sarılmanın konuşkanlığı,
her şeye üzülen, üzüm ve hurma kokan bir yemiş
ve hep incinmiş bir dut ağacı türküsü, annem portakallı
bir kurabiyenin gülümsemesi, hayatın alnına sığmayan
sıcacık nefes, dikiş tutmayan o ince yara, o ince hanım.

Melekler erken uyanır sabahları fakat ben annemden
başka gökyüzü görmedim!

Engin Turgut
-Suyun Rüyası-

HAYAL – Engin Turgut

ENGİN TURGUT HAYAL

Işığın bir semtinde, buğuevinde oturuyor ve
bir yılan gibi kıvrılıyorsun rüyalarımın sırtında
yağmur saçlı, kuytu bir kadın olmalısın.

Masallardan oyduğum bir tanrıçasın,
tutup kendini bir güle öptürüyorsun, kendi
gurbetine tutunan bir yaprak kadar incesin.

Bakışlarında avare gökyüzü, ellerin ateşten
deniz, kendime senden bir yaz gecesi yapsam
ve sesindeki ışığı kana kana içsem.

Bir ipeğin pembe vakti olmalısın, hazan tavrı
inliyor kaygan teninde, melekler korosu başlasın
bir mağara bacaklarının ormanı.

Derin macera, uykusuz bir hayal olmalısın,
hiçbir zamana sığmayan avangard bir kadınsın,
lirik bir mavisin, gözlerinde uyumasam da,
o beyaz gövdenin coğrafyasına gömülsem.

Sana susamış bir bahar şıkırtısıyım,
Uzaklığından nazlı bir fayton geçiyor.

Engin Turgut
Varlık, Ocak 2005

YANLIŞ ADRES KORKUSU – Engin Turgut

ENGİN TURGUT YANLIŞ ADRES KORKUSU

— Adres, bendekine postalıyorum
Değişmiş olabilir
Geçmez de eline bir yerde kalırsa
Bir gün açar birisi
Belki kendisinedir.

Behçet Necatigil

 

Pulsuz ve zarfsız bir mektubun gideceği adres kadar yalnız biri değilim fakat postacısı yorgun bir evin dalgınlığı durur üzerimde nedense… Pulsuz ve zarfı olmayan bir mektup daha çalışkan olmasa da rüyalarımızdan, mektuplara sığmayan hasretin kederine ne buyurulur?… Mektup kaç canlıdır bilmiyorum fakat yağmuru hiç susmayan bir trende saklanan aşk kaçaklarıydı yazıp da kendinize gönderemediğiniz mektuplar…

Mektupların içinde yazılmış olan her şey, tıpkı bir suyun ıslığı gibi, kelimelerin alınyazısı gibi, itinasız ve sabırsız, gümüşü altına dönüştüren sessiz bir efkâr gibi dururlar…
Yazılmayı bekleyen her mektup küçük bir melek tadında, küçük bir arzunun paylaşılması ya da parçalanmasıydı belki de… Mektuplar adresine terkedilmiş gibi yaşasa da hayatlarını, göçebe bir ruhu vardır beyaz kağıttan aşağıya düşen kelimelerin… Mektubun yakasını bırakmayan zarf, ne kadar memnun gözükse de bir giz oluşundan yine de bir çöl yalnızı olmaktan kendisini kurtaramayacaktır!..

Mektupların oluş ve bozuluş hallerine eziyet etmememiz lazım… Gönderilen her mektubun okuyanda bir güvercin tadı bıraktığına inanıyor ve hayal gücünün zekâsını bir tek mektuplar anlar diye düşünüyorum… Her evin başı ağrırdı, gülümseyen bir postacısı yoksa!.. Can çekişen bir mektup gördünüz mü hayatınızda? Kaybolan her şey kadar gerçek, bize bakan her şey kadar saçma, hem umutlu, hem uykusuz, her an bir ceset olabilecek kadar sahici sırları yok mudur mektupların?.. Ve bazı mektuplar gizli bir aşk kokusu taşırlardı…

Henüz adresi yazılmamış her zarf, kimsesiz bir rüyanın boşluğu ve ağırlığı kadar içinde saklayacak sırları bekler… Bazı mektuplar gam yüküyle ve sonsuz bir iştahla yazılmadıkları için; postacıyla pul arasında, tereddütle uzaklık arasında, kalple ruh arasında gidip gelmişlerdir… Belki de bu yüzden bazı mektuplar okunmak için değil; yırtılmak ya da kaybedilmek için yazılmışlardır!.. Bazı mektupların gündüzü hiç olmamıştır, gece feneriyle yazılmışlardır çünkü!..

“Aslolan unutuştur, ben daha önce vardım” cümlesini söyledikten sonra Borges, bana da “sahtekâr bir dünya için, zarfla yola çıkılmaz fakat pul olmuş bir hayat için, yokluğun acısını biraz olsun dindirebilmek için, her mektup açılmayı bekliyor” demek düşer!..

Bazı mektuplar gül soyundandır, gönderilemedikleri için solmuşlardır ve fil gibi yalnızlığı, bir köpek gibi havlayışları bundandır. Eskiden aşk makamında yazılırdı ya mektuplar, vefa duygusu kalmadığından mıdır nedir, şimdilerde küçük bir melek gibi durmuyor zarfın üzerindeki pullar!.. Belki de mektup yazmak eylemi tehlikeli “oyun”larımızdan biriydi, hem kendimize, hem karşımızdakine dürüst olmalıydık; öyle ya; yalanlarla kaplı şu ikiyüzlü çağımızda belki de en çok cümlelerimize kıyamıyorduk!..

Keşke bir mektup gibi yaşasaydım, kalpleri ve ruhları çöp dağı olmuş insan figürlerinin üzerinden atlayarak sürdürdüm hayatımı…

Sevgili mektup, sakın kendini herkese açma çünkü varlığın adresi sürekli değişiyor buralarda, hem senden daha zarif daha sıcak ve hüzünlü ne kaldı ki hayatımızda… Özellikle şairlerin yazdığı her mektubu pamuklara sarmalı diye düşünüyorum… Bir mektubun iç çekişini duydunuz mu hiç?.. Bazı mektupların içinde bir hayat saklıdır ve kime gönderildiği önemlidir çünkü hayatımızı kurtarır bazı mektuplar…

Bana bir mektup yazar mısınız, sizin de küçük bir “hakikat”iniz olsun!

Engin Turgut
-hiçbir zaman sığmayan/
Denemeler-