BÜYÜYEN TAŞ – Şükrü Erbaş

BÜYÜYEN TAŞ - Şükrü Erbaş

Yalnızlık pürüzsüz lekesiz bir düzlük
Dünya kar altında, adam kar altında
Elindeki sigarayla yüreğini ısıtıyor.
İçindeki kedere denk bir çığlık
Rüzgârın boşlukta çaldığı ıslık
Kim bilir ne söylüyor bu yoksunluk içinde…
Adamın gözleri bulutlardan bir ülke
Ne bir sıcak pencere ne tüten bir kiremit
Baktığı her yerden ayrılık esiyor.

Oğlu eteklerinde büyüyen taş
Gözü duvardaki silahın boşluğunda
Bir kadın
Kar altındaki dünyadan yalnız
Yıllardır bozulmamış bir yatağı düzlüyor…

Şükrü Erbaş
1993
-Bütün Mevsimler Güz-

KUMAŞINI DOKUMUŞTU – Şükrü Erbaş

BEHÇET NECATİGİL

Aylardır Necatigil okumuyorsun
Bastırdı evleri dünyanın telaşı
Oysa inceliğindi ömrüne yakışan
Uzan şuradan raftaki şu utangaç kitaba
Küçük hayatlardan bir büyük sızı
Kumaşını dokumuştu yıllarca
İnce ipeğiyle acının ve sevginin…

Yakası ezilmiş bir gömleğin utancı
Tükenen erzak daracık mutfaklarda
Contası bozulan pirinç musluklar
Gün günden kararan sularda
Rüzgârsız yelkensiz bir hayal tekne
Azalan paraların çarpa çarpa
Tükettiği yüreklerin ezik hevesi

Bulsan kendini yeniden bulsan
Büyüdüğün zamanları giyinsen vefayla…
Sokakların zoruna bir içerlek ışık
Hem sevinsen hem üzülsen
Necatigil okusan odalarda kısık…

Şükrü Erbaş
1993
-Bütün Mevsimler Güz-

HALK KONSERİ – Şükrü Erbaş

ŞÜKRÜ ERBAŞ HALK KONSERİ

Kadınlar sessizce ağlıyordu
Her solgun sevda türküsünden sonra
Okşayarak çocuklarının saçlarını…
Erkekler birer kara buluttu
Yağmuru uzak boşluklara yağan
Kim bilir hangi mavilikten kopmuş…

Koyu bir yalnızlıkla boyalı
Derin çukurlarla dolardı her yanı
Meydanın aşk haritası çıkartılsaydı…

Şükrü Erbaş
1993
-Bütün Mevsimler Güz-