SANRI – Gonca Özmen

GONCA ÖZMEN SANRI

Sevgilim kuşlara bakacak düşmekten korkmasa
Doğulu bir rüzgârı esecek etimde, sonsuz
Bense bir ağaçtan çıkıp geleceğim böyle yeşil
Böyle baştan aşağı yeşil
Baştan aşağı kin ve kuşku

Sevgilim anımsa diyecek
Ellerimi, zor ve ağır ellerimi
Esrik bir yaprak olacak titrerken
Titrerken duyacağım çıplaklığın sesini
Duyacağım ve yarılacak tohumun sancısı

Sevgilim kirli bir dua gibi yağacak üstüme
Öylece yağacak hazır dağılmaya, yok oluşa
Toprağın gizi bizi içine alacak
Geride hep bir ıslaklık

Bir martı usulca düşecek
Göğün dalından

Gonca Özmen
-belki sessiz-

ÇÜNKÜ ANNEM – Gonca Özmen

GONCA ÖZMEN ÇÜNKÜ ANNEM

Çünkü annem bir yorgun zorunluluk
Yüzünde içi çiçekli eski kutu duruşu
Neydi unuttuğu mutfağa girip çıkarken
Dalgınca boyayıp duruyordu kirli göğü

– Annem yelkovanın bıkkın dönüşü

Tek katlı evlerde mululuklar aradı. Yok.
Çok çocuklu evlerde cıvıltılar istedi. Yok.
Çukur yerlerinde geçmişin titreyişi
Toz suretinde yapışmış anılar duvara

– Annem bir tekerlemeydi odalarda

Geçkin yazlarla soldu ahşap düşleri
Eski bir telaşın dinmez sancısıyla
Ağlardı annem gülmek gibi dururken
Küçülür incelirdi aya baktıkça

-Annem bir balkıyan göl gülümsemesi

Bir kuşun uçuverişi gibi kolay ölümler çağı
Rahat yataklarda dikeni batar gecenin
Örterken annem yıllanmış perdesini
Babam bir ünlemdi akşamla uzayan

– Annem ki deltaların yazılmamış tarihi

Gonca Özmen
-belki sessiz-

Görsel: Emine Tokmakkaya

ÇIPLAK – Gonca Özmen

GONCA ÖZMEN ÇIPLAK

I
– Sözlerinizden eksilenim ben

Yitik bir dilde bekledim
Bir kusuru söyledim durdum

Azar azar tükendim
Her sessizliğe merhamet oldum

Biraz tenha olsanız konuşurken
Bir dizeyi bitirirken yıkık dursanız

II
-Korkularınızdan artanım ben

Söyleyecek bir sözü olsun kuşların da
Evime sığınsın kış uzaklığıyla

Yorulur rüzgâr özlemler taşımaktan
Açıp açıp ağzını bir boşluğu solumaktan

Biraz suçlansanız eksik bakmalardan
Suyun çocuksu yanından

III
-Sevinçlerinizden kaçanım ben

Çatlatır bu cümbüş çemberi orta yerinde
Kısrak oluşum mahmuzlar gecenizi

İncinirim şapkası düşmüş bir sözcükten
Çığırtkan aşklarınız ve tanrınızdan

Aksağını sevseniz şiirin, kusurunu
Zamanı gövdenizden geçirseniz

Gonca Özmen
-belki sessiz-

BÖLÜNMELER – Gonca Özmen

GONCA ÖZMEN BÖLÜNMELER

I
Kusura vardım
benimdir dedim bu eski söz

Kime açıldıysa kapılar
Kapananı benim dedim

Beni bir avuntudan oldurmuşlar
De ki bir sıkıntının içini oymuşlar

Böyle böyle sezdim dilin de sabrı var
Akşamdan hızla geçen sesin de

II
Biter şimdi gecenin susmayan ağzı
Eğer beni söze doğru karanlık

O eski dudaklarla düşlemek seni
Boynunun bahçesini bu ölü dudaklarla

Tenin altında bir usul bezginlik
Yapraklar geçiyor bir çocuk dalgınlığından

Denizin henüz bitmediği
Daralıp daralıp genişlediği her şeyin

III
Yerinde dursun su dalgınlığı
Ben kendimi yaprağa sunacağım

Nasılsa geri dönecek kuruttuğum söz
Bir çiçeğin açışını andıracağım

Gecenin getirdiği ne varsa ona inanacağım
Hem inanmak çocuksu yanımızdan gelir

Bir çocuğun aklıyla harflerinizi dolanacağım

IV
Sonra bir yalnızlığı denemek oluyor her şey
Üç beş sandalye yetiyor hüznü ağırlamaya

Akşamları getirdiğim yorgunluk beni anlatmıyor
Durmadan okşuyorum tüylerini gecenin

Çiçekler büyük bir yokluğa bakıyor
Gitsem gitsem bir solgunluğa gidiyorum

Yüzümde kelebekler ölüyor

Gonca Özmen
-belki sessiz-

DUTLUK – Gonca Özmen

DUTLUK
Dutluğa doğru gel
Evlerin uzağına

Sana susmayı öğreteceğim
Dalların kaygısını da

Azaldığın yerden öpeceğim
Azaldığı yerden doğanın

Ovayı geç
Dutluğa doğru gel
Arasına otların

Sana fırtınayı dinleteceğim
Theşub’un çığlığını

Bir suyun ardında seni
Neden sonra yine bekleyeceğim

Tarlayı geç
Daha gel daha
Dut kokusuna

Sana karıncaları göstereceğim

Gonca Özmen
-belki sessiz-

 

AĞZINDI – Gonca Özmen

 

GONCA ÖZMEN

Ağzındı
Çıplak duvar, mahrem kapı

Ağzındı
Doğmamış dizeler getirip bıraktı

İklim değiştirdi otlar kendiliğinden
Gördüm ağzın yaprak kırgınlığı

Ağzındı
Yıkılan ceviz ağaçları gibi

Tüm sesleri toplayıp gitti

Ağzındı
Sokak çocuğum eksik göğüm

Ağzındı
Ve çocuktuk hâlâ sevişirken
(iki oyun arası)

Gonca Özmen
-belki sessiz-

 

Böyle Rüzgârlar – Gonca Özmen

GONCA ÖZMEN BÖYLE RÜZGARLAR
Böyle şeyler oluyor işte böyle rüzgârlar
Bu güz balkonu beni çağırıyor

Neyi dağıtıyor elin akşamda
Ben saçlarımı topluyorum ırmakları da

Sonra gidip bir şiirin önünde soyunuyorum
Bir çocuğu öpüyorum adı sevişmek oluyor

Her şey bizden ayrı
Her şey biz varken yan yana oluyor

Bu oluşa biraz keder ekliyorum

Ellerinde bir ağaç
Ellerinde telaşlı bir ağaca bakıyorum

Sen oturup şeftali yiyorsun
Otlar diyorum yürüyor görmüyorsun

Sıkıntılı bir yağmur geçiyor pencerelerden
Kendime sesleniyorum ses vermiyor

Ah sevgilim aramızda bir iğne
Beni sana dikiyor

Gonca Özmen
-belki sessiz-