DİRİLİŞ – Aziz Nesin

Gittikçe artıyor yerçekimi
Çek elimden
Kurtarsın yerçekiminden
Aşkın çekimi

Akıyorum aşağılara sızım sızım
Duyuyorum içimdeki derinlikleri
Öpe öpe çek çıkar
Soluğunla dirilt beni

Kumsaldan nasıl sızarsa sular
Çöküyorum en dibe azar azar
Dağılıp parçalanıp ayrılıyorum
Topla beni tut beni

Yağmurca gözyaşlarınca
Aşağı aşağı çizgilerim
Al avuç avuç fırlat gökyüzüne
Yeniden yarat beni

Aziz Nesin
-Seviye On Ölüme Beş Kala-

Sen – Aziz Nesin

Bu gece senin için içiyorum
Ama senlerden hangi sen
Öyle sarhoşum öyle sarhoşum
Senleri birbirine karıştırıyorum

Bir bakıyorum Akdeniz’sin çifte kavrulmuş
Bir bakıyorum ki Ege’den süzülmüş
Bir bakıyorum Boğaziçi’nden savrulmuş
Bunca senden hangi sen şaşıyorum

O denli çoksun ki yok sayılırsın
Kadehimde beni öpen hangi sen
Elini ellerime aldığım şimdi
Parmaklarımla taradığım saçlarını
Samanyolu’nu benim için söyleyen
Söyler misin bu geceki sen
Bendeki senlerden hangi sen

Aziz Nesin
-Hoşçakalın-

Çoğullaşmak – Aziz Nesin

AZİZ NESİN ÇOĞULLAŞMAK  Alexander Plekhanov 1.jpg

Yeşiller kaçıyor dağlara dağlara
Ağaçlar kurtlar kuşlar
Ben de vurdum kendimi dağlara
Yükseldikçe doruklara dağlaşıyorum
Ayağımın altında eziliyor koca kent
Kurtuluyorum pisliğinden kendimin

Bulutların içinde görmeden bulutu
Şaşırtıyor ağaçların görkemi
Ormanda tutkularımın uğultusu
Kardeşim ağaçlarla ormanlaşıyorum
Dağca ormanca konuşuyorum
Kurtuluyorum tekliğimden kendimin

Arıtıyorum kendimi ağaçlar gibi
Niçin gökyüzünde tanrılar
Doruklardayken anlıyorum
Gittikçe kopuyorum yerçekiminden
Gökçekimine yaklaşıyorum
Tekillikten kurtulup çoğullaşıyorum

Aziz Nesin
İzmit Kartepe
1989
-Hoşçakalın 1990-

©Alexander Plekhanov

GECE – Aziz Nesin

AZİZ NESİN GECE

Sinema dönüşü
Yatağın sıcağına koşuşanlar,
Kolkola geçecekler önünden..
Sıcak,
Evlerinde öpüşecekler.
Yalnızsın kaldırımda
Soğuk.
Yağmur yağıyor,
Kaldır pardesünün yakasını.

Meyhane dönüşü
Renkli ışıklar yanıyor
Yalpa vuranların tesellisi var
Sıcak.

Yalnızsın kaldırımda
Soğuk,
Sok ellerini cebine.
Bardan dönüyorlar
Dünyaları güzel
Sıcak.
Yalnızsın kaldırımda
Soğuk,
Bir ıslık tuttur,
Isınsın havalar…

Aşkın pazarlığı başladı sokaklarda
Öpüşüyorlar
Sıcak.
Yalnızsın kaldırımda
Soğuk.

Birtakımları belki hatırlayacaklar seni
Teselli bile olsa, um…
Deliydi deyip gülecekler,
Sen de herkes gibi kendinini
Anlaşılmadım sanacaksın
Kendine acıyacaksın,
Soğuk, soğuk,
Soğuk…

Aziz Nesin
1947
-On Dakika-*

*Aziz Nesin 1955’te, On Dakika adlı ilk şiir kitabını İlhan Selçuk’un sahibi olduğu bir basımevinde 1500 adet basar. Yahya Kemal ve Faruk Nafiz’in etkisinde kaldığından ve Nâzım’a öykündüğünden, kitapları dağıtıma vermeden (neyse ki iki üç tanesini kayırarak), Düşün Yayınevi’nin bahçesinde yakar. Dillere destan tutumluluğu göz önüne alındığında, Aziz Nesin’in 1500 adet kitabı yakmasının ne derece zor olduğu anlaşılır sanırım. Acımasız özeleştirisinde hiç de haksız değildir. Elimdeki bilgiler, Aziz Nesin’in ilk şiir kitabını yaktığı tarihten 1965’e değin şiir yazdığını göstermiyor. Şiirden vazgeçmiş olabilir, bilmiyorum. Ama bu tarihten sonra (bence kaydadeğer bir ayrıntı: gülmece yazan olarak tam anlamıyla ünlendiği yıldır 1965), şiir Aziz Nesin’in yaşamında yeniden yer alacaktır. İlk başarısızlığının etkisi geçmiştir ve, o kendine özgü inatla, şiirde kendi sesini bulmaya çalışacaktır.

Ancak 1984’te şiirde kendi sesini yakaladığına inanacaktır, ki bence yakalamıştır da. Kimseye öykünmeyen Aziz Nesin şiirleri…
Ali Nesin’in önsözünden….

 

BİR VARIM, BİR YOKUM – Aziz Nesin

SAİT MADEN

Gökyüzüne bakacaksın bir güz öğlesi
Tanıyacaksın bir bulutta beni
Yazı yazarken göreceksin masada
Değişeceğim yavaş yavaş
Masam ata dönüşecek
Ben ben olmayan bir binici
Elinde kırbacı
At uzayıp gemileşecek

Bir kış ikindisinde bakınca
Ahşap evin kağşamış kaplamalarına
Tahtanın esmerliğinde damar damar biçimler
Sesleniyorum sana bir budaktan
Bir döndürsen başını
Bulamazsın bir daha beni orda
Benim yerimde bir koç tosa kalkmış
Sonra bir şahmeranı zümrütanka kapmış

Duman duman bir ilkyaz akşamı
Derisi ürperen suya bak
Gözlerini ayırma ki beni göresin
Suyun halkalarından bir elimi uzatmışım
Kurtar gibisine kime belli değil
Sonra titreşiyor durgun suyun yüzü
Bir soyut resim oluyor grisi çok
Ebemkuşağı alacasında su kuşu

Bir yaz sabahı baktığın
Sıvası dökük eski bir duvar
Dalgalı lekeler arasında tanıyacaksın
Kocaman yüzüm gülüyor
Çevirme başını sakın
Göremezsin bir daha uçarım
Yüzümün yerinde işte bir karnabahar
Sonra horoza dönüşürüm ibiği karanfilden

Yeter ki sen görmek iste
Dört mevsimin gecesi gündüzü ve her yerde
Yaşamasam da seninle olurum
Sana kalmış beni görmek
Olduğum zamanlarda bile
İstersen yokum
Olmadığım zamanlarda bile
Dilersen varım

Aziz Nesin
Nesin Vakfı, 31 Ocak1985
-Seviye On Ölüme Beş Kala-

 

 

 

Aziz Nesin, (20 Aralık 1915 – 06 Temmuz 1995) Anısına saygı ve özlemle..

8.1

Yitirdiğimiz – Aziz Nesin

Telgrafın telleri yok artık
Kuşlarımızın konacağı
Türkülerimiz unutuldu çoktan
Güzelim kuşları seviştiğimiz zamanların
Kondukları bulutlarda kaldı

Bu bulutlar o bulutlar değil
Kuş gözleri yağdırıyor camlara
Yağmurlar gagalıyor anıları
Sararmış fotoğraflarda seviştiğimiz
Nice haykırsak duyulmuyor sesimiz

Aziz Nesin
-Bir Aşk var Bir de Ölüm/1992-

Kimin Var Ki – Aziz Nesin

AZİZ NESİN KİMİN VAR Kİ

Evinden kitaplarından uzakta mısın
Arada bir telefon et kendine
Kendine mektuplar yaz yanıt beklemeden
Kartlar gönder kendine her gittiğin uzaklardan
Sevgilim diye başlayıp öperim diye biten
Senin senden başka kimin var ki arasın

İnince tirenden ya da uçaktan yalnızlığın
Sevinçle karşıla yanlızlığını garlarda hava alanlarında
Ayrılışlarda da sarılıp öpüş yanlızlığınla
Ugurla kendi kendini dönüşsüz yolculuklara
Bekle kendini uzak yolculuklardan dönersin diye
Senin senden başka kimin var ki beklesin

İçki masalarında bir başına mısın
Kendinleysen yetmelisin kendine
Çoğaltıp yanlızlığını konuş biçok kendinle
Kaldır içki bardağını kendi şerefine
Ağlaşarak gülüşerek tartışarak kendile
Senin senden başka kimin var ki bulasın

Düşmanlarının saldırılarından yuvarlandıkça yerlere
Tutup kendi saçlarından kaldır kendini
Seni sana bildirecek kimsen yok başka kendinden
Ölünce senin bile haberin olmayacak öldüğünden
Haber ver kendine ki öldüğünü bilesin
Kimin var ki senin sana öldüğünü söylesin

Kendi kendinin hem konuğu hem ev sahibisin
Zamanın varken ağırla kendini sarılıp öperek
Biliyorsun nasıl olsa yakın o gelecek
Kimileri yaa öyle mii ne zaman vah vah diyecek
Daha şimdiden sev kendini sev kendini sev
Kimin var ki senin seni senden başka sevecek.

Aziz Nesin
1992
– Bir Aşk Var Bir de Ölüm-