AY ZAMANI – Gonca Özmen

GONCA ÖZMEN AY ZAMANI

Ay zamanıydı
Kaybettiği uykusunu arıyordu gece
Yağmalanmış bir acıya gizlendi
Tenin apansız kanatlanışı
Kimse görmedi

Kimse bilmedi
Beden yangını alevsiz başlar
Buz keser bekleyiş
çiy tanelerinin iç çekişiyle
Köprüler dokunamaz suya
Su ise hep çıplaktır
saklayamaz yarasını

Yorgun göllerin kabardığıydı
Bu gri şehirde hep bir gecikme
Kaçardı ses
korkusunu yankısında çoğaltarak
Hüznünü büyütürdü yalnız odaların

Mavi bir imla hatasıydı gözlerin
Sular söylesin şimdi seni

Gonca Özmen
-kuytumda-