LAVANTA KOKUSU – Oya Uysal

OYA UYSAL LAVANTA KOKUSU
İçinde halletmiş önce ayrılığı, alıştırmış kendini, yeri ayırttı,
bir uzak yola çıkacak yakınlarda, bavul hazır.
Ah! Keşke alabilse yanına, varı yoğu kuytuda bir kutuda
saklanmış
ipekten kurdelenin dolanıp bağladığı, zarif
lavanta kokulu
mektuplar…

-Eski resimleri al demiştim almamışsın diyor. Azarlama
değil,
okşuyor sesi yılları, gençliğini.
-Sende dursun derken
daha bir tok çıkıyor sözcükler.
-Bunlar kıymet bilmez yazık olur derken, usul,
fısıltıya dönüşüyor.
Tek kaygısı şimdi eteklerine sürtünen kedi
ya tutup atarlarsa sokağa, korkuyor.

Oya Uysal
– Akatalpa/Şubat 2018-