KİMSE KİMSEYLE ÖLMÜYOR – Arife Kalender

MELİH CEVDET ANDAY RAHATI KAÇAN AĞAÇ

Nereye gitsem boşluk yanımda

çoğalıyor geriden koşan ayaklar
karnından konuşan ağız, kıskanç maske
kırılmış aynada burun, saç, kaymış gözler
cadı kahkahaları yansıyor duvarlardan
odalara doluyor kapıdan girince
hiiiiçç, hiiiiiiç, hiç… çınlıyor çan
boşluk benden önce kuruluyor koltuğa

baharı özlüyorum birdenbire
unuttuğum ne varsa, tümü yeniden güzel
beklediğim yolcu, yolladığım misafir
meğer ne çok şey saklarmış, meğer ne çok
kurnaz ve ketum suskunluğum
tırnağı uzamış korkuları kanında besleyerek
yamulmuş, yorulmuş, eskimiş hayat
bozuk kilit günleri döndürüyor

dil de bayatladı, dilin söylediği de
çiçeğini yitirmiş saksılar gibi boşalmış
ne canım kaldı, ne cananım ey devrim
tarih sevicisi değilim, öyle bakmayın bana
birlikte şarkı söylüyoruz birileriyle, birlikte şarap
üstten sevişmeler, yapışkan salya
önceden hep birlikte ölürdük bir gündüz vakti
şimdi kimse kimseyle ölmüyor

kimse ötekiyle ölmüyor, resim fazla
kimin parmağını cam kestiyse kanayan o
acı sahibinin, ölü ölümün
boşuna sözcükler kazılıyor, anlam gömülüyor boşuna
derin değil, kabukları dökülmüş
dibi görünüyor sözcükler yırtılınca

Nereye gitsem boşluk yanımda

Arife Kalender
-Akatalpa Nisan 2015-