Ahmet Muhip Dıranas (1909 – 21 Haziran 1980) Anısına saygı ve özlemle..

AHMET MUHİP DIRANAS VE EŞİ MÜNİRE

“Münire’ye,

Bir gün, laf arasında, bana: ” Bir beşik gibi sallanır dünya, rahat uyusun diye bütün çocuklar…” gibi bir söz söylemiştin. O gün bu gün düşünürüm ki, insanların barışını ve evrensel sevgiyi daha özge bir biçimde anlatmak kabil değil.
Ben yaşantımı şiire, şiirimi de bu sevgiye verdim. Sanırım, kitapta savaş sözcüğünü bulmayacaksın. Kaldı ki, esinim senden gelir. Onun için, kitabı, sevinerek, sana armağan ediyorum; sana ve bu inançla yaşayanlara ölenlere…

8.7.1974
Ahmet Muhip Dıranas “

 

Görsel: Eşi Münire Hn. ile..

EVRENİ SEVMEK Kİ… – Ahmet Muhip Dıranas

AHMET MUHİP DIRANAS EVRENİ SEVMEK Kİ

Aç mısın kardeşim, gel olanı bölüşelim,
Ama şiirlerimle seni doyuramam ki;
Ta, yıldızlara değin uzansa bile elim,
Daha ötelerine, daha…buyuramam ki.

İnsanı insan diye sevmişim, hep severim;
Ve onu tanrılara karşı bile överim.
Ben bütün bir evreni sevmişim; alın terim
Var evrende; öz, üvey diye ayıramam ki.

Güzellikleri alır satarım, gelişim bu.
Güzel tellalıyım ben; alan var mı? neşem bu.
Güzel’le yüceltirim insanlığı, işim bu,
Çirkini, kabayı ve hamı kayıramam ki.

İnsanoğulluğunu kulluk diye almışın!
Düşüncenin orakla biçilmesine karşın
Bir geleceğin dulda düşlerine dalmışın;
Bu derin aldanıdan seni uyaramam ki.

Kim zafere erecek? Zafer ne? Bir akşamda
Güneşi bağlamaksa geceye karşı, ya da
Haykırmaksa, gür… varım, bir güldür açan, ama
Kini bir hançer gibi kından sıyıramam ki.

Hep Tanrı mı gerek, ey tapmağı dünyanın,
Özgürlükler üstünde?… Bir yüce aramanın
Yıldızsal kulesinden sesleniyorum: kalkın!
Duyuramam ki ama beni, duyuramam ki…

Ahmet Muhip Dıranas
-Şiirler/Bütün Şiirleri-

İHANET – Ahmet Muhip Dıranas

AHMET MUHİP DIRANAS İHANET

Sık, siyah saçlarının arkasındaydı yüzü;
Dalgalı deniz gibi sarsılıyordu göğsü,
İçimde gözyaşını öğüten bir taş varken,
Garibi, bir yalanı ağlıyordu bu çocuk.

Bir gülümseyiş, yanıp sönen bir ampul gibi,
Derinlikten sinsice ele veriyor kalbi;
Aşk bir yalan üstüne kuruluydu -çaresiz!-
Gene de vazgeçilmez sevgililer gibi biz
Sanki ateşden bir çark üstünde dönüyorduk.

Ahmet Muhip Dıranas
-Selâm-

SONBAHAR – Ahmet Muhip Dıranas

ahmet-muhip-diranas-sonbahar

Artık karanlıkların içine gömülmekteyiz.
Bulutlar sarartacak alnımızı biraz daha;
Karasevdalarını türkülüyor uzaklarda
Çıplak kalan ağaçlar, sürüsüz çoban ve deniz.

Artık solan kırlarda yaprakla örtüleceğiz,
Ağlayan bir göz gibi gök dökecek ruhumuza
Serin gözyaşlarını bulutlardan damla damla
Ve gönül yalnızlığın dolacak hüznüyle, sessiz.

Sen artık yaslayarak kızıl bir ufka başını,
Güneşlerin peşinde, dalgın bakıp gideceksin,
Her yerde ve her akan suyla akıp gideceksin.

Ve doldurup bir özsu gibi kalbimin tasını
Sonbahar tenha yolun, boş dalların arasından
Senin güzelliğini gösterecek aynasından.

II
Çıplak bir bozkırdan doğru esiyor serin bir rüzgâr,
Boşaltıyor toprağa son özsuyunu asmalar
Kesik bir damardan kan damlıyor gibi, muttasıl.

Batılar susuz kalan boyunlarını ve kızıl
Kanatlarını arık ovaya doğru yaslıyor
Herkes, havada aynı bilinmez şeyi özlüyor.

Ve sen, güneşi altın bir manto gibi giyerek,
Eteklerinde bir yaprak nehri sürükliyerek
İlk yağmurlar altında ve son çiçekler üstünde

Oynar gelin gibisin bu göçene düğününde…

Ahmet Muhip Dıranas
-Yağmur, Gül ve Eller-

YAZ GÖÇ EDİYOR – Ahmet Muhip Dıranas

ahmet-muhip-diranas-yaz-goc-ediyor

Yaz göç ediyor – Ne yazık, yine güz! –
Uzak, bilmedik bir ülkeye doğru.
Mor dağlarda güneş doğmadan henüz
Yağdı bahçeme bir yaprak yağmuru.

Hiç kuşkum yok ki, sen şimdi kalbimde
Bir kış uykusuna yatan böceksin;
Yalnız ateşimle ısınacak ve
Yalnız vücudumla besleneceksin.

Yak lambalarını… Dağıt, güz gibi,
Tüm umutlarını.. Saçlarını da..
Ve indir yavaşça perdelerini:
Tutsaksın kalbimin odalarında…

Ahmet Muhip Dıranas
-Yağmur, Gül ve Eller-