SİZ AĞAÇLAR – Ahmet Kutsi Tecer

AHMET KUTSİ TECER SİZ AOAÇLAR

— Ilgaz’dan sesleniş

Siz ağaçlar elbet beni bildiniz,
Ben sizden ayrılmış yürür bir dalım.
Ey çamlar, köknarlar, ey yeşil deniz,
Ben kendi kendini sürür bir dalım.

Kırığım, içimden çıkmaz bu acı,
Gün oldu başıma hasretin tacı.
Düşündüğüm zaman asıl ağacı,
İçimi yalnızlık bürür bir dalım.

Ne sert kış, ne sıcak ve gölgeli yaz,
Ne ılık meltemler, ne keskin ayaz,
Mevsimler derdime bir şifa olmaz,
Ben kökünden kopmuş çürür bir dalım

Ahmet Kutsi Tecer
-Bütün Şiirleri-

Vadi – Ahmet Kutsi Tecer

33691402_1900608916615894_5452548874482745344_n

Bir çıplak yamacın altında dere,
Yollardan gelinir şarıltısına
Ne söylüyor bilmem bu söğütlere? 
Dalmışlar suların akıntısına.

Ufukta dalları kızıl bir orman,
Bürüyor yolların üstünü duman,
Benziyor değneğe yaslanan çoban,
Bir eski heykelin karaltısına.

Bir kanlı cenk teri olan bu vadi,
Bulanır ıssızlık içinde şimdi,
Dalmıştır yıllardan beri ebedi
Akseden bir mızrak şakırtısına.

Ahmet Kutsi Tecer
-Bütün Şiirleri-

O GECE – Ahmet Kutsi Tecer

AHMET KUTSİ TECER O GECE

Dalında bir çiçek o baş, o beden,
Ruhuma arının telaşı düştü.
Habbeler yükselir gibi kadehten
Yanağına pembe benekler düştü.

Geceydi, yıldızlı, derin bir gece,
Uyumuş, ansızın uyanmış bahçe,
Bize kollarını açmış her köşe,
Bülbüller durmadan onu öğmüştü.

Ayın ışığıydı yerde maşlahı,
Saçının ruhumda kaldı siyahı,
Böyle bir gecenin yoktur sabahı
O gece bir bütün ömür, bir düştü.

Ahmet Kutsi Tecer
-Nerdesin/Bütün Şiirleri-

Neyleyim? – Ahmet Kutsi Tecer

AHMET KUTSİ TECER NEYLEYİM

Sevgilerle geçti bütün bir ömür,
Kimi ben sevildim, kimi sevdim ben.
Gönlüm, daldan dala, bir kuş gibi hür,
Durmadan baharı, yazı sevdim ben.

Çiçekler içinde gülü, çiğdemi,
Yemişler içinde narı, bademi,
Güzellerle geçen her gün, her demi,
Sohbeti, meclisi, sazı sevdim ben.

Kelebeği gördüm, uçtum güneşe,
Pervaneyi gördüm, koştum ateşe,
En sonra gönlümü verdim bir eşe
Neyleyim? Edayı, nazı sevdim ben

Ahmet Kutsi Tecer
-Bütün Şiirleri-

GÖLGESİNDE OTURDUĞUM AĞAÇ VE BEN – Ahmet Kutsi Tecer

AHMET KUTSİ TECER GÖLGESİNDE OTURTUĞUM AĞAÇ VE BEN

Ben onun gölgesinde, o benim başucumda,
Ben tıpkı onun gibi, o tıpkı benim gibi.
Onun bazı çoşarken fırtınalarla kalbi,
Benim de buhar olur bir damla avucumda.

Ben sarsıldığım zaman o beni durgun, serin
Kanatlarının müşfik tesellisiyle sarar.
Ben de aşinasıyım, bende de bir eşi var
Onun aşinaları olan her bir kederin.

Bilmem ki bizi nedir böyle matemli eden?
Niye onun sevimli, yeşil alnında hüzün?
Niye diyorlar bana: Ne kadar solgun yüzün.

Boşaldıkça kalbimiz her gün biraz neşeden,
Sonbahar yaklaşıyor, onunla doluyoruz,
Her gün bir parça daha kuruyor soluyoruz.

Ahmet Kutsi Tecer
-Tabiat Odam-

GÜVERCİN – Ahmet Kutsi Tecer

AHMET KUTSİ TECER GÜVERCİN

Aylardır oklarla çevrilmiş hisar,
Güvercin süzüldü yıkık burcundan.
Görünmez yollardan aştı bulutlar,
Güvercin kayboldu ufkun ucundan.

Kaderin yamandır kalple oyunu,
Gönüldür oynayan âlemde bunu,
Ve gözler göremez ne olduğunu
Talihin fırlayan sert avucundan.

Bu emel ufkunda saadet bile
Geçemez geçtiğin bu sürat ile.
Kalbinden vurulan ey yolcu, söyle,
Mümkün mü kurtuluş okun ucundan?

Ahmet Kutsi Tecer
-Nerdesin-

RÜZGÂRGÜLÜ – Ahmet Kutsi Tecer

AHMET KUTSİ TECER RÜZGARGÜLÜ

Her yandan duyarım bir gül kokusu,
Meltemle dağıtır uzak bahçeler.
Günbatısı, poyraz ve gündoğusu
Cenup rüzgârları ruhumu çeler.

Bilmem ki nerede bu gizli bahar?
Nereden bu ıtrı alıyor rüzgâr?
İklimler dışında bir iklim mi var?
Ne fecir bir şey der, ne şafak söyler.

Gün olur çağırır beni her ufuk,
Sevdalar eline başlar yolculuk,
Elinde bir rüzgârgülü, bir çocuk,
Durmadan yüzüme bakarak üfler.

Ahmet Kutsi Tecer
-Bütün Şiirleri-