Neyleyim? – Ahmet Kutsi Tecer

AHMET KUTSİ TECER NEYLEYİM

Sevgilerle geçti bütün bir ömür,
Kimi ben sevildim, kimi sevdim ben.
Gönlüm, daldan dala, bir kuş gibi hür,
Durmadan baharı, yazı sevdim ben.

Çiçekler içinde gülü, çiğdemi,
Yemişler içinde narı, bademi,
Güzellerle geçen her gün, her demi,
Sohbeti, meclisi, sazı sevdim ben.

Kelebeği gördüm, uçtum güneşe,
Pervaneyi gördüm, koştum ateşe,
En sonra gönlümü verdim bir eşe
Neyleyim? Edayı, nazı sevdim ben

Ahmet Kutsi Tecer
-Bütün Şiirleri-

GÖLGESİNDE OTURDUĞUM AĞAÇ VE BEN – Ahmet Kutsi Tecer

AHMET KUTSİ TECER GÖLGESİNDE OTURTUĞUM AĞAÇ VE BEN

Ben onun gölgesinde, o benim başucumda,
Ben tıpkı onun gibi, o tıpkı benim gibi.
Onun bazı çoşarken fırtınalarla kalbi,
Benim de buhar olur bir damla avucumda.

Ben sarsıldığım zaman o beni durgun, serin
Kanatlarının müşfik tesellisiyle sarar.
Ben de aşinasıyım, bende de bir eşi var
Onun aşinaları olan her bir kederin.

Bilmem ki bizi nedir böyle matemli eden?
Niye onun sevimli, yeşil alnında hüzün?
Niye diyorlar bana: Ne kadar solgun yüzün.

Boşaldıkça kalbimiz her gün biraz neşeden,
Sonbahar yaklaşıyor, onunla doluyoruz,
Her gün bir parça daha kuruyor soluyoruz.

Ahmet Kutsi Tecer
-Tabiat Odam-

GÜVERCİN – Ahmet Kutsi Tecer

AHMET KUTSİ TECER GÜVERCİN

Aylardır oklarla çevrilmiş hisar,
Güvercin süzüldü yıkık burcundan.
Görünmez yollardan aştı bulutlar,
Güvercin kayboldu ufkun ucundan.

Kaderin yamandır kalple oyunu,
Gönüldür oynayan âlemde bunu,
Ve gözler göremez ne olduğunu
Talihin fırlayan sert avucundan.

Bu emel ufkunda saadet bile
Geçemez geçtiğin bu sürat ile.
Kalbinden vurulan ey yolcu, söyle,
Mümkün mü kurtuluş okun ucundan?

Ahmet Kutsi Tecer
-Nerdesin-

RÜZGÂRGÜLÜ – Ahmet Kutsi Tecer

AHMET KUTSİ TECER RÜZGARGÜLÜ

Her yandan duyarım bir gül kokusu,
Meltemle dağıtır uzak bahçeler.
Günbatısı, poyraz ve gündoğusu
Cenup rüzgârları ruhumu çeler.

Bilmem ki nerede bu gizli bahar?
Nereden bu ıtrı alıyor rüzgâr?
İklimler dışında bir iklim mi var?
Ne fecir bir şey der, ne şafak söyler.

Gün olur çağırır beni her ufuk,
Sevdalar eline başlar yolculuk,
Elinde bir rüzgârgülü, bir çocuk,
Durmadan yüzüme bakarak üfler.

Ahmet Kutsi Tecer
-Bütün Şiirleri-

NİLÜFER – Ahmet Kutsi Tecer

NİLÜFER ÇAYI MİSİ AHMET KUTSİ TECER NİLÜFER

Ovaya ilkbahar çiçek serperken,
Her yıl tazelenen, taşan bir keder,
Üzgün Nilüfer’in derinlerinden
Bir titrek, hüzünlü sesle inilder.

Ne için bu güzel mevsimde Keşiş*
Dalgındır ve sular neden ürpermiş?
O zaman ırmaktan gelen inleyiş,
“Koynumda sarışın bir yâr gizli” der,

Mazinin yâdıyla artıp hüzünü,
Ne zaman kaplarsa suyun yüzünü,
Nilüfer, bir insan üzüntüsünü
Bir çiçek halinde suya meczeder.

Ahmet Kutsi Tecer
-Bütün Şiirleri-
* Uludağ’ın eski adı…

TÜKENMEZ GÜNDÜZ – Ahmet Kutsi Tecer

AHMET KUTSİ TECER TÜKENMEZ GÜNDÜZ

Bir gün ta içimden kopsa bir ateş,
Benliğim bir yanar seli andırsa!
Alevimden bir an kamaşsa güneş,
Bütün kâinatı nura bandırsa!

Yıldızlar şaşırıp seyranlarını,
Âlemler değişse devranlarını;
Yeniden yapmağa kalkıp yarını,
Tanrı parmağını ona bandırsa!

Renk, ışık, parıltı… Tükenmiş gündüz…
Saadet, içinde parlarken her yüz,
Unutulmuş, uzak, donuk her yıldız
Bu nurdan yepyeni gökler yandırsa!

Ahmet Kutsi Tecer
-Bütün Şiirleri-

BAŞBAŞA – Ahmet Kutsi Tecer

ahmet-kutsi-tecer-basbasa

İşte bir vazoda açmış iki gül,
İşte bir saksıda eşsiz kuşkonmaz.
Gülleri gördükçe gönlüm bir bülbül,
Saksıya baktıkça içimde bir haz.

Dışarda fırtına, uğultu, tipi;
Odada sessizlik tutulur gibi;
İşte o da geldi, evin sahibi,
Oturduk, eskiden konuştuk biraz.

Dışarda fırtına, tipi…Yerler kar;
İçerde başbaşa iki bahtiyar.
Onları ısıtan eski bir bahar,
Dışarda yepyeni bir kış, bir ayaz.

Ahmet Kutsi Tecer
-Nerdesin/Bütün Şiirleri-