Ada Şiirleri – Melisa Gürpınar

MELİSA GÜRPINAR ADA ŞİİRLERİ 16

16.
Ilık geçen kışlar gibiydi
aşkın mevsimi,
ne başlar
ne de biterdi istendiğinde.
Karanfilli ıhlamurların buharıyla
yayılır kalırdı sanki
her buluşmanın anısı
bir çayhaneye dönüşen
belleğimizde.

Rüzgârlı vapur iskeleleri,
erimiş kar suları
ve sert bir içki…
Silinirdi bütün konuşmalar
sisler içindeki bir adanın
cumartesi sessizliğinde.
Sahi ne renkti boyun atkısı?
Neden soğuktu kemikli elleri,
dönüş saati gelmiş de,
ölüm
omzuna dokunmuş gibi
gizlice.

Kapansa da yüzümüze
geçmişin tülden paravanı,
tütün ve kolunya kokulu
ince bir zarfın kanatlarında
uçuşuyor işte havada,
hiç kullanılmamış
aşk sözcükleri gene.
Kimisi düşüyor
küçük pembe çiçekli
japonelması dallarına,
kimisi yol soruyor
bir serçe sürüsüne.
Başlarını sokacak sarı bir defter
arıyor belki tümü de
savrulurken
karayelin önünde

Melisa Gürpınar
-Ada Şiirleri-