Rabindranath Tagore ( 7 Mayıs 1861 – 7 Ağustos 1941) Anısına saygıyla…

Untitled-design-2019-05-18T120510.493

Ev – Rabindranth Tagore

Güneş, pinti bir yaşlı adam gibi
toplayıp giderken
altın ışıklarının
son kırıntılarını da ufuktan,
ben kırların ortasında,
patikada yürüyordum yalnız başıma.

Gün ışığı her geçen an boynunu biraz daha
alacakaranlığa eğiyor,
ürünü kaldırılmış ıssız tarlalar
uzanıp gidiyorlardı,
sessizliğin sonunu
bulacakları yere doğru.

Birden tiz bir çocuk çığlığı yükseldi göğe,
ama akşamın derin sükûnuna
bırakarak kendini
karanlıkta hemen kaybolup gitti.

Bomboş arazinin ucunda, çocuğun evi,
şeker kamışı tarlasının ötesinde,
Banana ağacının,
ince areca palmiyesinin,
Hindistan cevizi ve jack-fruit ağaçlarının
gölgeleri arasına gizliydi.

Yıldızların altında,
ıssız yol üzerinde bir an durup
önümde uzanan
ve beşiklerle, yataklarla dolu sayısız evi,
o evlerde
annelerin sevgiyle,
kaygıyla çarpan yüreklerini,
dünya için ifade ettikleri değerden habersiz
hoşnutluk içinde sürüp giden
genç hayatları
ve hepsinin üzerinde
akşamın son ışıklarını
geniş kollarıyla kuşatan
yeryüzünü gördüm.

Rabindranath Tagore
-Ayın Bitmeyen Çocukluğu-

Çeviri: Cahit Koytak