GÜNBATIMI – Ahmet Oktay

AHMET OKTAY GÜNBATIMI

Günbatımı. Afyonsu vakit;
her yanda düş lekeleri,
gördün ama kurtulamadın
peşindeler ilk gençliğinden beri.
Yüzünde ve titrek
el yazında gölgelikler kadar
karabasanların da izi.
Onlardan doğdun. Ey özürlü çocuk!
Övünç kaynağın oldu hep
göğsündeki karanlık yara.

Günbatımı. Çifte saat:
hem avlunun kapısını kitliyor
pansiyoncu kadın,
hem taşlığı suluyor şafakta.

Ah! Bütün zamanları yaşamak istedin
bütün aşklarda boşalmak istedin
bütün ölümleri ölmek istedin.

Sonunda elinde kalan
sadece bir yankı:

Böyle bir günbatımında
okumuştu sana şiirlerini;
hâlâ kulağında Ahmet Muhip’in
siyahlaşmış davudi sesi:

“Ey unutuş kurtar bu gamlardan beni”.

Ahmet Oktay
-Gözüm Seyirdi Vakitten-