MENZİL – Tuğrul Tanyol

MENZİL - Tuğrul Tanyol

ömrüm geçiyor önümden, bir su
damlası bir başkasına ekleniyor
ve işte nasıl büyürse bir ağaç
kıraç toprakların ortasında
taş atıldığı menzile ulaşıyor

kalbim, kendi kozasında kıpırdayan!
bir el nasıl da buruyor onu
büyüyen suda boğulan balık
ormana sırtını dönen ağaç
ağzında günün köpüğünü ısıran

bir adam gelecek günlerin yortusuna kayıyor
bir suyun başında duruyor
gömleğini çıkarıp suya daldırıyor
gömleğinin içinde yüzen geçmişini görüyor
geçmişin suyu gözlerine vuruyor

işte o iki damladan doğuyor yeniden her şey
balığın pullarında atan bir kalp gibi
yepyeni bir geceyi doğurmak için
didinen bedenlerimiz
bir ağacın dallarına tırmanır gibi hiç durmadan

bir başkasının ömrü olmalı bu, önümden geçen çocuk
bir taş gibi fırlıyor menzile

Tuğrul Tanyol
-büyü bitti-