Hücrede – Aziz Nesin

AZİZ NESİN HÜCREDE

Küf tutmuş duvarlar yosun bağlamış
Üç aralıklı demir parmaklık var daracık penceremde
Tek devinen bulutlar parmaklık aralarından görülen
Bulutlar yabanıl at sürüleri
Bir bakarım sen de olmuşsun bir bulut
Dağıtmışsın saçlarını güneşe karşı bu sabah
Kimileyin acımasızlaşır bulutlar saklar seni benden
Buluttan örtünle yitip olursun bir başka bulut

Gece karanlığında bir büyüteçten bakarım sesine
Öyle büyür ki şarkıların sığmaz gökkubbesine

Duvardan yer yer dökülmüş sıvalar çatlaklar çizikler
Çiviyle iğneyle yanık kibritle yazılmış
Duvarlara anılar günceler mektuplar
Sen de var mısın diye baktım dört duvara tavana
Ah işte senin mektubun üç sözcüklü
Seni seviyorum çok
O mektubu senden bana ben yazmıştım yanık kibrit ucuyla

Ah işte duvarların çatlaklarındaki çizgilerden
Ve duvarlara sıçramış kan lekelerinden
Ve küf ve yosun rengi boyayla yaptığım resmin karşımda
Çırılçıplaksın ve uzanmışın boylu boyunca
Hücremin görünmeyen yumuşacık boşluğuna
Dünyanın hiçbir sanat müzesinde olamaz bu denli güzel çıplak

Gitme ne olur diye yalvarıyorum uzatıp ellerimi
Yavaş yavaş dağılıp yitiyorsun bir buğu gibi

Güzelliğin salt kokusu kalıyor bende
Başka hiçbir kokuya benzemeyen

Zaman olur ne bulutlarda görünürsün ne duvar lekelerinde
Ne büyüteçle büyür gökkubbeye sığmayan şarkıların
Ne de kokusu kalır hücremde güzelliğin
İşte o zaman büsbütün umarsızım sensizleşirim
Yonutunu yapıyorum hücremde benimle tutuklu havadan
Havayı yoğuruyorum günlerce seni biçimlendirmek için
Tıpkı 1950’de öğrenciliğindesin kolleji yeni bitirmiş
Kırküç yıl önce nasılsan tıpatıp öylesin
Deniz köpüklerinden doğmuş Afrodit değil bu yonut
Cıgara dumanlı havadan yoğurduğum benim dünya güzelim
Karanlığında hücremin apaydınlıksın
Sedef gibi pırıl pırıl ve çırılçıplak

İçimden bana sarılmanı istiyorum sarılıyorsun
İçimden beni öpmeni istiyorum öpüyorsun
İçimden yatsak diye geçiriyorum yatıyoruz
……………….ve sabah oluyor
Pencere demirlerinin arasından bakıyorum bulutlara
Saçlarını dağıtmamışsın güneşe karşı
Yoksun bulutlarda bu sabah
Ne de büyüteçte gökkubeye sığmayan sesin
Ne o güzel kokun ne yonutundasın ne resminde
Sen seni tanıdığımdanberi bendesin
Yarım yüzyıl önce ben cezaevine sen kendi yoluna
Şimdi nerdesin ne yapıyorsun kiminlesin
Bilmiyorum öldün mü yaşıyor musun nicesin
El sallamıştık o gün ayrılırken birbirimizden

Sana verdiğim sözü de beni de unutmuşsundur çoktan
Ne zaman nerede olursan ol
Haberin bile olmadan
Yarım yüzyıl önceki sen
Her zaman her yerde hep benimlesin

Aziz Nesin
-Aşk Şiirleri-