Melisa Gürpınar, (9 Aralık 1941 – 24 Kasım 2014) Anısına saygıyla…

24 Kasım 2019 Nur içinde yat

Her Harf Bir Melek – Melisa Gürpınar

I

Ansızın yüksek bir kapı çıktı karşıma.
Şaşkınlıkla giriverdim o kapıdan içeri.
Ve bulamadım kendimi bir daha,
Uçsuz bucaksız aynalı bir odada.

Anımsıyamadım,
evim yurdum neresiydi,
Hangi tahta ev,
Hangi yoksulluk bizimdi
Tarihin içindeki.
Dünyam hangi dikenli boşluğa
Takılıp kalmıştı da,
Tanıyamıyordum ardımda sürüklenen
Hayatın sahibini.

İşte önümde ışıltılı bir taht!
Dönüp duruyor kendi çevresinde.
Tahtta oturan kişi,
Acaba ateşten mi yapılmıştı,
Yoksa bir yanılsama mıydı
Gördüklerimin tümü de?

Derin bir uğultu yayılmaktaydı çevreye.
Yanardağlar patlıyordu sanki
Peş peşe.
Dendi ki
“Benim adım ‘A’,
Daha önce hiç duymadın mı?”
Ben sarsılarak,
“Çocukken bir ‘A’ vardı” dedim,
“İlk olarak öğretilen.
Ahşap tavanda gezinen imgeler gibi
Biçimden biçime girerdi.

Sonra ‘A-B-C’ yi duydum,
Ve insan adlarını.
İnsan adlarının da,
İnsanlar gibi yazgısıyla savaştığını
Anlatırdı gâliba ninem.”

‘A’ gürledi.
“Ben harflerin atasıyım.
Bizim evrenimiz,
Yazıdan yaratıldı,
Sesten ve yazıdan.
Daha kimseler yazıyı bilmiyorken
Yazının ışığıyla yıkandı
Adı olan olmayan.
Zaman karanlıktır,
Zaman kesici.
Zamanın yıktığı taşı
Yazıdır kaldıran yerden.”

Gördüm,
Gördüm onu yakından.
‘A’ kanatlıydı.
Annemin anlattığı bir masalın içinden
Çıkıp gelmişti sanki.
Görkemli bir taç da vardı başında.
Hiç gülmüyordu.
Kılıç gibi parlıyordu,
Gözlerinin pınarında ıslanan
Çırılçıplak bakışları.
‘A’ korkutmak mı istiyordu insanları,
Yoksa görevi sınamak mıydı?

Avucunda sakladığı rengârenk kuş,
Çocukluğumun alakargası değil ise,
Belki aşkdı,
Belki de bir kaç yanık tüy.
Ölümden artakalmış.

Melisa Gürpınar
-Her Harf Bir Melek-