AHLARIN ŞİİRİ – Arife Kalender

ARİFE KALENDER AHLARIN ŞİİRİ Ivan Klein3

adı hüzün değil, isyan değil ahhhh!
bir şehir birdenbire çöker mi
çöktü işte kale, kule ve surlar
sanki bu yoldan hiç geçmedik
ellerimiz çekilirken ellerimizden
biz değildik eksilen

kocaman bir kuyunun nemli karanlığına
inip çıkan çıkrığın kovasından
duvarlara çarpa çarpa dökülen
ağlasam
epey zaman oldu gözlerim unutmuştur
biraz tuz, derin bir ahhh!
düşüyor durmadan sızıya

sonra yine, sonra yeniden
tren yollarının uyarı levhaları
ya da ölüm işaretli trafolar
kandırır mı hayatı
aşk denilen korsan
dağıtır anıları rüzgâr hızıyla
anla sen ağacı, yaprağı, güzü anla

denizi seversin onu çağırdım bugün
dalgaları, kumları, yosunları çağırdım
yürüdüm yağmuru, nemlendim
kim bilecek benden başka adımlarının sesini
işte karşımdasın uzaktan bir tanıdık
içine gömüldüğüm senden beni kurtar artık
ya çekilen diş gibi fırlat at
ya da beni kendinle tamamla

hüzün değil, isyan değil ahhh!
cam yok, camekândan bakan yüzün yok
kırıldı inceldiğimiz paramparça
aş şu İstanbul’u başımdan götür
bunca kapı açılıp kapanıyor bunca
Bostancı yoruluyor içimin şarkısında

Arife Kalender
-Gece Islıkları-

©Ivan Klein