ERTE – Ahmet Oktay

AHMET OKTAY ERTE

Rahatsız kıpırtılarla gelir cumartesi akşamı
Yalnızlık çizgileridir damlardan bakınca
Dalyanların orda takalar, motorlar
Sulara dalıp çıkan balıkçıl kuş kümeleri
Direkler sıkıntıyla kımıldar gökyüzünde
İstanbul, sonbahar, cumartesi akşamı
Karaköy’de el ele tutuşurlar
Yalnızlık çizgilerini görür camlardan bakınca

Teker teker çıkarır nesi varsa dolabından
Bir el basma perdeleri çeker karşı pencerede
Defterinde kurumuş elma çiçekleri
Naftalin kokusunda yetim cumartesiler
Kalabalığa karışır bir karanfil inadından
Kadınlar erkeklere, erkekler kadınlara doğru gider
Her kuytu köşe başında öpüşürler

Adımlar yurdun kapısında durur gece dokuz buçukta
Güzel beraberlikleri, mahmur sarhoşlukları var
Hiç karanlık basmıyor gözlerine
Kurumuş elma çiçekleri çıkmıyor defterlerinden
Dalıp gidiyorlar yaşantılarında

Yitirdik sandığımız anda buluyoruz
Kimse yok dediğimiz anda herkes geliyor
Elimizin altında duruyor cumartesiler
Çıtırtıyla açılıyor Emirgan’ın kirli gökleri

Bıraktım işi gücü, sana bir yarın sabah getiriyorum
Bir yerde ağaçlar çiçeğe durmuş onu getiriyorum
Nerde iyi bir insan
Kimin dumanı üstünde bir mısraı varsa onu
Yeni bir şarkı mı duydun onu getiriyorum
Aşkı başkası getirecek.

Ahmet Oktay
Yeditepe. 15 Ekim 1956
-Kitaplarında Yer Almayan
Şiirleri-