manzaranın yalnızı – Sohrab Sepehri

SOHRAB SEPEHRİ MANZARANIN YALNIZI

çokça çam yüksek
çokça karga siyah…

gökyüzü mavi ölçüsünde
dizme taşlar, tekillik ve seyir
içe değin giden bağ sokağı
serçeyle süslenmiş bir yağmur oluğu
apaçık güneş
sevinçli toprak.
göz gözdüğünce
güzün zekasıydı…

ey tuhaf güzel
ıslak sözcüklerle dolu bakışla
bir bahçenin yeşil kekemeliğiyle dolu bir uyku gibi
ağ örgülü utanca benzer gözlerle
ikircikli gözkapaklarıyla
yolcu uykusunun dağılmış parmakları gibi
ırmak kıyısındaki söğütlerin uyanıklığı altında

hemdemlik
gizli bir avuç kül gibi
algının sıcaklığı üzerine serpiliyordu
düşünce yavaştı
arzu uzak
ağaç üzerinde öykü okuyan bir kuş gibi.
gelecek olan güzlerin nerelerinden
ağaç dolu bir ağız
iyi yolculuktan
söz edecek?

Sohrab Sepehri
-Yalnızlığımın Çinisi-

Çeviri: Haşim Hüsrevşahi