güzel acılar ülkesi – Melisa Gürpınar

-20-

Söndürsem diyorum artık
göğsümdeki
öfkenin fitilini,
sonra da eksem
küçük bir saksıya
üç beş çilek fidesini
ve ömrüm yeterse eğer,
dağıtsam yemişini
çoluk çocuğa.

Nasıl olsa kalmadı
çağıracak bir dost
gökte kuracağım yer sofrasına.
Sohbetin tadını unuttu herkes
saçıldı boşluğa
güzel sözün içindeki
bereket.

Haykırıyor kadınlar işte
bir ağlama duvarı örerken
kendilerine,
ötede
elinden alındı terazisi
inildiyor adalet.
Haksızlığın alazından
kaçıştı dört bir yana
börtü böcekle
bir o kadar da incinmiş yürek.
Ne kadar zorlaştı artık
dingin ve usulca
hayatın bahçesine ilişmek.

Melisa Gürpınar
-güzel acılar ülkesi-