“Unutmayacaksın” ya da Aşka Övgü – Yelda Karataş

Unutmayacaksın

—sen bir deniz çocuğusun
güzel öykülere gizlenmiş, hüznün hep hatırlanır—

ama hiç bir durakta gözlerini bulamadın gerçeğin
bir entari boyu çizilmiş bahçen
o çocuk, o baba. ölümüne koştuğumuz aşk.
—tanımıyor yüzümü eski resimler
çocukluğum ben değil artık—

nasıl unutulur geçmişi o başı dik sokaklar
inadına fısıldayan kaçak baharlar
—trenler yüzme bilmez bilirsin—
ama illâ yüzecek çocuk ruhumuz. her vagonda
gizli sözlerin
ve hasretin karşılığını ararken. hergün
hatırlamaktan yorulduğunu söyleme sakın

insan
aşkı içinde taşımalı yaşamak için.

Yelda Karataş
-hüzün suretleri-