Sabahattin Kudret Aksal (25 Mart 1920 – 19 Nisan 1993) Anısına saygıyla..

S K AKSAL ANI 19 4 18

 

Eski zaman rüzgârla girerdi odaya,
Güneş rengi rüzgârla, bir tutam bulutla,
Yaz ikindilerinin esrik kokusuyla.
Gelir otururdu evi gibi, en eski
Evi gibi, geçmiş günlerin sedirinde,
Bir buğuydu usulca tüten çaydanlıkta.

Işıklarla oynar, tüyden hafif balonlar
Uçurur havada, yakalamak isterim
Birini, dokununca solar avucumda.
Nerde o yüz ki aydınlığın bahçesinden
Gülümserdi benimçin gözümü yumdukça,
Dağılır pul pul, tozdur tavan, ayna sırça.

Ne zaman, nasıl bir imbikten çekilmiş,
Binbir gündüz, binbir geceden toplanmış,
Ufak tefek kırıntı, tülbentler, bohçalar,
Lavanta çiçekleri kutularda saklı,
Tadından ürperen minder, mangal ve kedi,
Ceviz sandık, bir zamanın resimleriydi.

Döner durur kuş gibi saçaklarda, vurur
Kendini oradan oraya, ağaçlara;
Düşer avlumuzun orta yerine sessiz,
Ölüsü eski zamanın, yaşamdan sıcak.
Kanım sanki, şimdi kalktığım yatak sanki,
Çocuk gökyüzüm benim uçurtmalardaki.

Sabahattin Kudret Aksal
-Çizgi-