Birikik İnsanın Şarkısı – Özdemir Asaf

ÖZDEMİR ASAF BİRİKİK İNSANIN ŞARKISI

Yapışa yapışa görüyorum.
Evler sürtüne sürtüne geçiyor yanlarımdan.
Duvarlar derilerimi kanatıyor.
Kümelenip sırtıma biniyor bulutlar.
Ben dimdik duruyorum, yürümekli.
Yol ayaklarımın altından kayıp geri gidiyor.

Bütün taşlar, topraklar, ağaçlar doluyor sonsuz gözlerime.
Hepsinde sayısız gözlerimden biri kalıyor.
Dönüp
Bütün bunları ben yaptım diyorum, inanıyorlar da..

Durup,
Şu kendimi bu gördüğümüz gibi ben yaptım,
Diyorum.
İnanmayorlar.

Gözümden düşüyoruz.

Özdemir Asaf
-Bir Kapı Önünde-

Mağlubiyetlerin mevsimi – Murathan Mungan

MURATHAN MUNGAN MAĞLUBİYETLERİN MEVSİMİ

kabullenişlerin, çekilmenin,
azalmanın, eksilmenin
yenilmenin,
yenilerek yenilenmenin
mevsimi
karşılığı var boşa değil
koca bir sonbahar mitolojisi
kalın kitabı gecelerin

bildiktir her şey
kızıl yapraklar dökülür
kazaklar giyilir ürperen tene
şarkılar hüzünlenir eksilen günle
uzun yürüyüşlerle tazelenir geçmiş
sonra herkesin bildiği gibi çıkagelir yeniden
kızıl bir hüzünle ve kardeşçe
gitgide benzerken ömür
yalnızca bir mevsime

Murathan Mungan
2003
-Eteğimdeki Taşlar-