ÂŞIK VEYSEL – İlhan Berk

 

İLHAN BERK AŞKIK VEYSEL ORHAN PEKER

Âşık Veysel, Portre: Orhan Peker

Bir ağacın önünde durmuş Âşık Veysel. Dikenli. Yaban
çi-çekli.
Kucağında sazı. Başladı başlayacak bir türküye. Düşmüş
onun için bıyığı.
Bir sigara kulağının arkasında duruyor. Kendi sardığı.
Hafif kalkık başı. Bir sessizliği yazar gibi.
Sülüs bir yazı gibi gök: Ölçülü. Düzenli. Veysel’i
tamamlıyor.

Bakıyor Orhan Peker. Bir güreşe hazırlanır gibi: Bir
ustayla. Atmış onun için gömleğini, boyunbağı ve kol saatini.
Bakıyor saygılı: yüzüne, ellerine, urbalarına. dönüyor
sonra yavaş yavaş kendine:
“İlk nerde gördüm, diyor, Veysel’i?” İlk çizgiyi
çekiyor, Kara. Acılı. Kendisi gibi Veysel’in.
Gidip uzaktan bakıyor sonra “Tamam” der gibi,
yudumlayıp rakısını.
Yavaş yavaş dönüyor sonra yerine, yavaş yavaş siyahını
karıyor.

Duruyor Veysel. Biliyor Orhan’ın önünde duruyordur.
Kendinden birinin.
Rahat onun için Onun için daha bir sarılıyor sazına: Ben
gidersem sazım sen kal dünyada” deyip.
Dönerek içine. Kuşanıp bozkırı. Kuşanır gibi bir suyu,
bir dağ yolunu,
Yazarak adını,
İlk gününde gibi dünyanın soluğunu kesmiş doğa:
Veysel’e bakıyor.
Bir ahlat bir devedikeni boyunu uzatmış tekmil verir gibi
duruyor.
Bir ilkçağlı gibi dolaşıyor güneş. Cep aynalarına vuruyor.
Gökle ilk buluşacakmış gibi çalımla geçiyor bir kuş.

Duruyor Veysel: Doğanın kendisi gibi.

İlhan Berk
-Şenlikname/Eşik-
Toplu Şiirleri 1-

Görsel: Orhan Peker