ZAMAN – Metin Altıok

METİN ALTIOK ZAMAN

Ömür boyu tarayıp ördüğüm şu zamanı,
Benden sonra başıboş ortalıkta bırakma.
Ki sessizce büyürken depreşik yalnızlığı,
Sallansın kurdelesi hiç olmazsa başında.

Onu seneler evvel bir kentin cangılında,
Olmakla olmamak arasında buldumdu ben.
Yüreğimde düğüm düğüm bir tıkız aşkla,
Sokaklarda kararsız boğuntuyla gezerken.

Tanıdım bakar bakmaz incecik annesinden
Ve bir kız çocuğu olarak geçirince içinden;
Duruldu bulanığım gözüm gönlüm ışıdı.

O günden bugüne işte o kız çocuk zaman,
Sağdı ömrümü güleryüzle durmadan.
Beni benden koparıp yarınıma gül taşıdı.

Metin Altıok
-Gezgin-

SAVRULAN – Metin Altıok

METİN ALTIOK SAVRULAN

Görüyorsun bir acıyı gidiyoruz seninle,
Örselenmiş söz yığınları bırakarak
Kırık tekerlekler gibi ardımızda.
Ve üstümüzde döneniyor çaylak sürüsü,
Doyabilmek için yaralı bir aşkla.

Konuk göçüyoruz böylece acıyla birlikte.
Bir imgeye dönüşen rüzgârın önünde
Savrulan ve toza boğulan,
Soluk ve üzgün bir mendilin peşinde
Üstünde birkaç damla gözyaşı olan,
Koşuyoruz her şeyin silindiği bir yere.

Metin Altıok
-Gezgin-

Metin Altıok (14 Mart 1940 – 9 Temmuz 1993) Anısına sevgi ve saygıyla…

metin-altiok

KAR

Yüzüne vurur gölgesi gördüğün düşün,
Ölüme benzer soğuk bir uykuda.
Artık kardır savrulan bütün uzak yollarda,
Uykuyla uyanıklık arasında.
Kardır çiğnenmiş kuş ayaklarıyla,
Yastık kılıfının ucunda, bu bembeyaz dantelâ

Metin Altıok
-Gezgin-