kış… – Mehmet Sadık Kırımlı

MEHMET SADIK KIRIMLI KIŞ

ayakları çamur günler geliyor üstümüze
geceler tetikte
sönmüş yıldız gibi kararmış ortalık
bekliyor yıllanmış gövdesi nar ağacının

kalkıp üstüne yürürken sildiniz
avlunun ücrasında ayak izlerini kardan
adamın

şimdi ne yana dönseniz mevsim kış
bir çift eldivenle askıda unutulmuş palto
ve köşede kanat açmaya hazır şemsiyeniz
artık odayla yalnızlığı paylaşmıyor

kar yolları çoktan kapatmış, sular donmuş
ötelerden kendisine bir yol bulmuş tren sesi
canhıraş varmaya uğraşıyor bembeyaz çöle

ıssızlığın kendini avuttuğu yerde dudaklar
çatlak
kavuşmalar öpülmemiş olacak

aşk acısını da silip süpürmüyor artık kar

kış, içimizde üşüyen yalnızlık
tek başına kalmış günlerde yaşamak istediğimiz
bir başka hayat daha mı var

Mehmet Sadık Kırımlı
-sebepsiz sevinçler-