YALNIZ BİR ÇOCUKMUŞ AŞK – Ayten Mutlu

AYTEN MUTLU YALNIZ BİR ÇOCUKMUŞ AŞK

dönüşmeden önce yitik bir yola
acıyla anlamıştım
yitirmekten başka hüner bilmediğimi

yağmura dokunmayı öğrenemedim
demiştim, ellerinde yağmurla geldiğinde
taşları dinle, dedin
düşen yaprakların sessizliğini
çırılçıplak kaldığında öğrenir insan
yağmurla sevişmeyi

çocuk kalmış bir tutkuyla uzandım
taşın çıplaklığına
dinledim yağmurun şarkılarını
tenin ürperen yapraklarında

her tarafı gezilmiş mutlu bir ülkeydi aşk
taşıyarak yeniden doğuşun gizlerini
dalına geri dönen bir yaprak
gibi öptü ruhumun seslerini

dönüşmeden önce yitik bir yola
yürüdüm geriye dönüş saatlerini
çünkü kalbindeki gizli ülkeyi
gezen bir yol sanıyordum kendimi

sonsuz bir doğuşu yitirdim işte
durdu saatleri yüzündeki evlerin
yalnız bir çocukmuş aşk, döktü taçyaprağını
zamanın hoyrat anneliğine

sen yağmurun külleriyle seviştin mi hiç
hayatı açıklayan bir ağacın kalbinde?

Ayten Mutlu
-İstanbul’un Gözleri-