güzdü – Neriman Calap

GÜZDÜ NERİMAN CALAP

güzdü… havalanmadı kırlangıç
gözlerimde yorgun fırtına kuşları
dönüşürken yeşilden sarıya asma dalları
gizemli günlerine gülümsüyordu güz.
toparlanmaz kırıklar yansırdı camlarda
ağlardı yağmuru kucaklayan toprak kokusu
kaygılarda eskittiğim fısıltım
karışıp kalırdı bilmeceler içinde.

yapayalnız taşıdığım gölgem
sarılıp soğuğunda yandığım ateş
görünür kılınamam sil beni
ne yazdımsa aşk adına sil
ve… sonsuz unut beni
sil sonyazım bu yazılar karmaşık
yitmeden üşüyüp karmaşamda
bu dağ sana göre değil git
git…. gülüşün kalsın yüreğimde samaşık!

Neriman Calap
-rüzgâr kanatlıydı gece-

Dostum, Üçüncü Gözüm Benim – Buket Düzgen

BUKET DÜZGEN DOSTUM ÜÇÜNCÜ GÖZÜM

Silgim yokmuş, kalemim çok.
Ruhum çizikliyse de yaşamaktır bunun adı,
Yaranın izidir kalan; silemem yaşadığımı.
Çiziklerinle sevdim seni, çiziklerimle sev beni…

Vefasızlığa, söylenmem de, mum gibi eririm.
İlk büyük dalgada yere yıkılmak ki dostlar!
İçimiz erirken söndürmeliyiz ateşi.

Sözün sihrini bildim; sayıları sokmadım aramıza.
Anıları silip süpüren, dünya malına kananlar içimi acıttı.
Üzerine tarih yazmadığım mektuplar verdim postaya.
Bugünle sınırlıydı tarih atmalar;
Dostluksa hep elimizde kalandı.
Oksijensiz kaldıysak, bir suni teneffüs daha hak edendi.

Dostun yüzüme “acı söyleyenini” sevdim.
Dostum olduysa şayet, “üçüncü gözüm de olmuştur”…
Göremediğimi gören o gözün yaşını,
Ayırmam bilesin kendi gözyaşımdan!

Gün akşam olmuş bugün de,
Bir dost bulmuşum diye şükrettim hayata.

Buket Düzgen
-Hüznüm Çok Çalışkandı-

yaz bitti – Mehmet Sadık Kırımlı

MEHMET SADIK KIRIMLI YAZ BİTTİ

yaz bitti sevgilim
sıcaklığı kaldı ellerinde
bu yıl kuraklığın

kapkara suların yüzünde beyaz köpükler
üzülüyor gördükçe martıların gözyaşlarını
her zamanki gibi sonbahar geldi
uzattı boylarını gölgeler
ağaç diplerinde kediler, köpekler…

şurada duvar dibinde biraz gün ışığı
yüzünde geceden kalma ay parçası var
alıp yakana taksam hemen küsecek
yanından hızla geçip giden kelebekler
döndürüyor başımı sevgilim ayların
yılların ve insanların dönekliği

bak, çekti elerini kıyılar
gözlerin kaldı yalnızca gökyüzüne asılı
bırak
kuşlar dokunsun sulardaki yansımana
nasıl olsa öpülecek daha çook yerlerin var

şimdi gözlerin sevgilim kupkuru
ıslanmış buğulanmış bakışların
muştuluyor sanki yazın bittiğini ve
kışın geldiğini…

Mehmet Sadık Kırımlı
-sebepsiz sevinçler-