VE İSTANBUL’A YAĞMUR YAĞIYORDU – Ümit Yaşar Oğuzcan

ÜMİT YAŞAR OĞUZCAN VE İSTNBULA YAĞMUR YAĞIYORDU

Ve yağmur yağıyordu İstanbul’a
Günlerden bir gün
Mevsim sonbahardı
Katar katardı bulutlar
Gök kurşuni bir efkârdı
Dolup dolup boşalan içimizde
Bir hüzündü anlatılmaz
Büyüdükçe büyürdü
Uzadıkça uzardı
Günlerden bir gün
Yağmur yağıyordu İstanbul’a
Mevsim sonbahardı.

Seninle bir ormandaydık akşam vakti
Unutulmuş bir zamandaydık
Bilmem hatırlıyor musun
Bin sincap geçti yakınımızdan
Tüyleri pırıl pırıldı yağan yağmurdan
Uzun, kırmızı bir kuyruğu vardı
Çocuklar gibi sevinmiştin görünce
Üzerinde ıssız ve ıslak otların
Keyfince oynuyordu
Yağmur yağıyordu istanbul’a
Ve ben İstanbul’u seviyordum
Yaşamayı seviyordum seninle
Seni seviyordum

İstanbul’a yağmur yağıyordu
Kapkara kirpiklerin ıslaktı
Sular sızıyordu saçlarından
Ellerin durmadan üşüyordu
Kederliydin, ağlamaklıydın
Uzak mıydın, yakın mıydın bilmiyorum
Bildiğim yüzünde yanıp yanıp sönen
O belli belirsiz hüzündü
Islaktı kapkara gözlerin
Ve yaprak yapraktı yerler
Ağaçlar ağlıyordu
Ve sen
Ve yer
Ve gök en güzeldiniz
İstanbul’a yağmur yağıyordu.
Bir daha
İstanbul’a ne zaman yağmur yağsa
Hep o günü hatırlayacağım
Bir daha
İstanbul’a ne zaman yağmur yağsa
O küçük sincabı ve seni hatırlayacağım
Ağlayacağım.

Ümit Yaşar Oğuzcan
-Şiir Denizi I-