GÖRÜNÜM – Tahsin Saraç

TAHSİN SARAÇ GÖRÜNÜM

Kopmuş köhne çağından bir deve
Kamçılar özlemini epeski çöllerin;
Aç umutsuzluklardan semiren bir çakal,
Ve sonra bir küf-yeşil, bir gece-yeşil,
En kutsal kavramlar adına ülke üzre
Anırır sakal sakal.

Ay yeller esişti, duydum
Aymaz
Gerçeğe varamaz.

Betikler sırt dönüşmüş, kin kuşalı her yalvaç
Çökmüş tüm yüreklere bir manda-kara
En sevgisizlik, en bağışlamazlıkla
Kalkıp bir de varacakmış Tanrı’ya.

Ak güller söyleşti, duydum
Yobaz
Tanrı’ya varamaz.

Öte yöre ezgileriyle esrikken, birden
Sıyrılır çığ yığınlar
Karanfil uykulardan.
Karasoylu yazgısınca ve açar ışık ışık
Tomtok o giyimli baharlara uzanmış
Emekçi eller, orman.

Ak düşler iletti, duydum
Yalan
Sonsuza varamaz.

Uyduruk özgürlüğünde anamalcı düzenin
Ayrımcıklar yüzünden tekelci bir toslaşma
Aklığa yumruk sıkan, bilinçsiz.
En doğulu kurnazlıkta her şey satıcıları
Hep gizlice surlardan anahtar sarkıtırken
Geceye karşı yine
bu kenti biz bekleriz.

Ak kuşlar ötüştü, duydum
Bağnaz
Erdeme varamaz.

Tahsin Saraç
-20 Yüzyıl Türk Şiiri
Antolojisi-

EDEBİYAT SINAVINDA – Can Yücel

CAN YÜCEL VE BABASI CAN YÜCEL İTİRAF

Şair Câmi niçin “Câmi” mahlasını seçti?
Çince mi?.. İçince mi?.. Yok, canım!
Camcı olduğu için de olmasa gerek,
Pencereler kafesliydi o zamanları biliyorsun…
Yoksaaa
Mahviye Sultan Camii’nin duvarına işemeye teşebbüsten
Bostancılar gözlerinin camekânını indirdiler diye mi?..
İyi düşün ama!
O dönemde gözlük kullanılmaya başlanmış mıydı
O İmparatorluğu’nda

Bilmiyor musun?..
Pekiyyy, sana son bir soru daha!
Kaç minareliydi Şair Câmi?
Ve de kaç şerefeliydi o mekruh mâbedin minareleri?..
Cönklerde kendini boğulmak süretiyle intihar ettiği söylenir kendisi için
Doğru mu?..

Doğruysa, söyle, Haliç’e gömüldüğünde o körolasıca zındık,
-Geceyarısı vuku bulmuştu vak’a biliyoruz-
BEŞER kollu şamdanları onun ve şehrâyin kandilleri de
O yaldız boynuzlu suya temas ettiği an,
Onlar da sönmüş müydü, sönmemiş mi
-Püf diye değil elbet-
Cızzzzzzz diye?…..
Tüh be sana!
Koskoca Hasan Âli’nin oğlu olacaksın bir de!..
Milâdlar sonra rastladık, İslâm Ansiklopedisi’nde
Meğer Şair Câmi, İran’da “Cam” adında bir şehirde doğmuşmuş
1400 falan senelerinde
Nerde, nasıl ve hangi tarihlerde öldüğü meçhul.
Leylâ ile Mecnun’u yazmış Fuzulî’den önce
Cam üstüne…..

Can Yücel
-Gökyokuş-

YAZ HOŞGÖRÜLERİ – Can Yücel

CAN YÜCEL YAZ HOŞGÖRÜLERİ BEYKOZ RİVA

I
Birer birer yandı ışıklar
Karşı bayır Bağlarbaşı…
Ağaçlar gün boyu süren cehennemi sıcaktan
Yorgun, mahzun ve mahmur,
Dostu görünmüş sanki sokak başından
Elleri dolu,
Birden aydınlanıyor yüzleri
Gülümsüyor meşeler, akasyalar

II
Işıklar ki güneşin veletleri
Ortalığı kasıp kavurduktan sonra
Yorgun düşünce akşamla
Adalar üzerinden denize,
Düştüler birbirlerine
Kırdılar birbirlerini…
Kırıldı, kırıldı ışıklar

III
Uçuk bir su Riva’da
denizden rivayet
kumlar içinde mahvi
elmasî bir çengelli iğne
Kuytusunda koşuşan çocukların
köpüren ayaklarıyla
büsbütün ihtiyarlıyorlar…
*
Bunca hoş bir görüsü karşısında doğanın
nedir içimde kopuşan bu hoşundu
bu onulmaz sitem?
Lağım akmıyor muymuş meğer
size güzel güzel anlattığım o
o güzelim açmağa!..
*
Geçen gün yolum düştü tekrar
Kumlarla kapamışlar üstünü açmağın
Kedi bokunu örter gibi…

Can Yücel
-Çok Bi Çocuk-

Görsel: Beykoz/Riva

Rubaî – Can Yücel

CAN YÜCEL RUBAİ

Sağlıklıyla sağlıksız arasında, fark değil,
Kalın bir perde vardır, bir kalkancı sisi,
Biri ölüme karşı hababam kürek çekerken
Öbürü kendini ömr-ü billâh ölmeyeceğim sanır

Ek: Bunu geçen gece deliriyorum tremens geçirirken
kavradım. Ellerim, ayaklarım, gökte yıldızlar, dallarda
yapraklar hep titreşirken, duvarlar ben üstlerine
sağlam bir sığınak bulmak için abanmaya çalışırken
karşı koyuyorlardı bana, kovuklarında barındırdıkları
fındık fareleriyle.

Can Yücel
-güle güle-

Can Yücel, (21 Ağustos 1926 – 12 Ağustos 1999) Anısına saygı ve özlemle..

12 AĞUSTOS 16 17 ANMA

BİR KOVA SU DA BENDEN – Can Yücel

Uçuk mavi bir çadırdı sonbahar göğü
Söküldü garibim, rahmetlice döküldü
Ayakları sallanıyor yaylının kıyısından

Giderken ama, giderayak
Zül değil, kardeşim, bir zil, bi zil!

Çingene pembeleriyle yapraklar ağlıyor ardından

Kaptım kovayı ben de, koştum çeşmeye
Görüşürüz diye bi dahaki seneye

Can Yücel
-Rengâhenk-