ZAMAN – Ahmet Erhan

AHMET ERHAN ZAMAN

Sevgilim
Çocukken boynuma asılan o silgi şimdi
Karaönlüğüme bir şeyler yazıyor
Hayat gibi, ölüm belki
Sevgilim
Bir yerden sonra
Artık her şey kan bedeli istiyor:
– Hesap ver bakalım: yere göğe, suya toprağa börtüböceğe çiçeğe bir gülümsemeye sevişmeye ateşe küle… ve kendine
Topla çıkart böl çarp – ne yaparsan yap
Hesap ver ama!
Sevgilim,
Sözünü ettiğim o silgi var ya
Kalemlere inat yaz, diyor

Gelsen de gözlerinle yıkasan şu gözlerimi
Ben ki, ezelden beri bir çapak
Taşıyarak içimde bir yerlerde
Büyüdüm, büyüttüm, yaşlandım da
Sevgilim,
Nasılsa yıl dört mevsim, ay otuz gün, ötesi yirmidört saat
Ağaran taş yerinde durmuyor
Bir ateşböceği kadar yalnızım oysa
Işığım kendime bile yetmiyor
Avazım gırtlağıma güceniyor.

Sevgilim
Sen bana bakma –
Delinin biri keskin bir ıslık çakıyor zamana
Ardından koşan koşana
Koşana.

Mevsimler aylar günler saatler…

Ahmet Erhan
-Sözcükler D.
Kasım-Aralık 2008-