Ada Şiirleri – Melisa Gürpınar

MELİSA GÜRPINAR ADA ŞİİRLERİ 27.jpg

27.

Bohçada saklanan
bir tutam kesik saç kadar
sahibinden uzak
ve kopuk kopuktu anılar.
Sapsarı bir suskunluk,
yükselirdi bahçe duvarlarından
nazlı bir güneş gibi
her sabah yavaş yavaş.

Ben de kuyunun tulumbasından
su çeken
takunyalı bir kadındım,
nerede üşüyen bir nergis görsem
yalaktan akıp giden
zamanı düşünürdüm
ardından bakarak.

Hiç unutmam,
bir zemheri gününde,
çocukluğum gençliğim
ve benim her türlü yaşlılık halimle
hep birlikte fotoğraf çektirmiştik
mutfak kapısının önünde.
Herkes başka bir yöne bakıyordu
sırtını hafiften dayayıp birbirine.
Resimde görülmeyen deli bir poyraz,
belki de asılı çamaşırların içindeki
çıplaklığa dokunuyordu
elleri titreyerek.
Tam da kürdîlî hicazkâr faslı çalınırken
kömür kokulu bir ikindide,
kim diziyordu acaba
boş şarap şişelerini
merdivenaltına gizlice?

Şarkılar
sıkıca düğümlenmiş
gibiydi de yürekte,
çürük yaprakların içinde
gömdüğü cevizlerin yerini arayan
kargalardan başka
kimse barışık değildi
sesiyle.

Melisa Gürpınar
-Ada Şiirleri-