BEGONYALAR – Betül Dünder

BETÜL DÜNDER BEGONYA

Önce kalkıyor masadan bir su bardağı – olurmuolur-
peşinden bir örtü kalkıyor, en ağırı o
çiçekleri uzun uzun seriliyor yere
eflatun olan yanı biraz daha eskimeye doğru

biz eskimeye doğru her yanımızdan
aşağıdan başlıyor ya insan büyümeye -sonrası beter-
biz eskiyen ve bağışlayan iken sessizliği
-başlıyoruz çünkü çürümeye-
çitlerin geçtiği yolu seviyoruz diye buralıyken
(Orman köylüleri ile bozuştuk oysa
Hiç ceviz ekmemişler… -olurmuolur-
Varsa yoksa tavukları boğazlıyor köpekler. Yok aslında değil.)
köpekler de koşuyorlar biraz daha eskimeye doğru

sonra kalkıyor masadan bir kadın
mutluolmakiçinnekadarazşeyimizvar’ın arasından geçerek
ve aralayarak iki eliyle önüne yığılan begonyaları
bulutların grisi içinde kalmış elleriyle saçlarını
okşamanın yalnızlığında
biraz daha eskimeye doğru
yeni bir gök istiyor
istiyor istiyor ve kırılıyor
su bardağı

Betül Dünder
-başka dünyalar içinde-